"L'Histoire de Pygmalion"
Pygmalion bu kadınların sürdürdüğü kötülük dolu yaşamlarını görünce doğanın dişilere verdiği kusurlardan tiksindi ve çok uzun bir süre evini paylaşacak bir eşi olmadan bir bekar olarak yaşadı. Bu arada harika bir ustalıkla fildişinden kar beyazı bir heykel oydu. Dünyaya gelmiş tüm kadınlardan çok daha güzel olarak yarattığı bu heykele aşık oldu. Heykel gerçek bir kıza öylesine benziyor, öylesine canlı görünüyordu ki, utangaçlığı izin verse, hareket bile edebilirdi. Pygmalion hayranlıkla heykeli seyrederken, insan biçiminin bu görüntüsüne karşı yüreğinde tutkulu bir aşk belirdi. Sık sık ellerini heykelin üzerinde gezdiriyor ve et mi fildişi mi olduğunu merak ediyor ama yalnızca fildişi olduğunu kendine itiraf etmiyordu. Heykeli öperken dudaklarının yanıt verdiğini düşledi, heykelle konuştu, dokunduğu kollarına parmaklarının battığını hissetti ve etini sıktığı yerde bir morluk göreceğinden korktu. Bazen ona övgüler yağdırdı, bazen genç kızların hoşlanacağı armağanlar sundu... heykele kadın giysileri giydirdi, parmaklarına yüzükler, boynuna uzun kolyeler taktı... Bütün bu süsler heykele çok yakıştı ama süsleri olmayınca da çok güzeldi. Sonra Pygmalion heykeli, koyu mor örtülü bir kanepeye oturtup, sanki keyfini çıkarabilirmiş gibi başını yumuşacık kuştüyü yastıklara yasladı ve ona yatak arkadaşım adını verdi.
Kıbrıs'ta büyük bir şenlikle kutlanan Venüs Festivali tüm hızıyla sürüyordu ve çarpık boynuzları şenlik için yaldızla süslenen düvelerin başları, balta bembeyaz boyunlarına indikçe sunağa düşüyordu. Kendi kurbanını sunduktan sonra Pygmalion sunağın kıyısında durup usulca dua etti: "Eğer tanrılar istenen her şeyi verebiliyorlarsa, karım olarak isterim ki..." doğrusu "fildişi kızı" demeye cesareti yoktu, o nedenle "fildişi kıza benzeyeni," diye bitirdi. Ne var ki festivalde hazır bulunan altın Venüs bu duanın anlamını çözdü ve tanrıların isteğini yerine getireceğini belirtmek için alevler üç kez yandı ve bir ateş dili göğe doğru uzandı. Pygmalion eve dönünce doğruca aşık olduğu heykelin yanına gitti ve onu öptü. Ilık gibiydi sanki; dudaklarını dudaklarına bir kez daha değdirdi ve o anda fildişi sertliğini yitirip yumuşadı.
— Ovidius, Değişler