1998 İtalya.. Aslında doğumumdan Vice Şehrine gelene kadar oldukça sakin bir yaşam geçirdim.
Rüzgarlı bir son bahar gününde, elimde ki şemsiye bile uçmak üzereyken, önüme Vice City hakkında bir kağıt parçası süzüldü.
Ufak tefek yırtıklarına rağmen yazıları okunabilir durumdaydı..
İşte hayatımın dönüm noktası da o kağıt parçası sayesinde oldu.
Kağıt bile o kadar can alıcıydı ki Şehir kim bilir nasıl ışıltılıydı?
Eğitimimi tamamlayınca babam hayallerimi gerçekleştirmemin artık vakti geldiğinin sözünü etti.
Bir kaç ay daha İtalya da yaşadıktan sonra, hazırlıklarımı yapıp Vice Şehrine yola çıktım.
Hala o ilk günü düşündüğümde heyecandan yerimde duramam, gerçekten de hayallerimde canlandığı gibi, her tarafı ışıl ışıl..
Şehire geldikten bir kaç ay sonra Charlie ile tanıştım, Ahh- Charlie.. Benim yakışıklı prensim..
Bana her zaman desteğini gösterdi, afalladığım zamanlarda akıl hocam oldu, evini açtı, ailemden bir parçam oldu..
Sahibi olduğu Capella PUB'ı beraber işlettik, günlerimizi orada geçirdik, para biriktirdik.
İşlerimizi büyütmek için çabalıyorduk, Charlie yurt dışlarında görüşmelere gidiyor ben ise PUB başında duruyordum.
Bir kaç gün sonrasında şehirde süzülürken bir polis arabası çarptı gözüme, içinde ki kız ben yaşlarındaydı.. Yanında da büyük ihtimal Kıdemlisi.
Aklıma yatmadı değil, neden olmasın ki?
VCPD'e gittiğimde bana akademinin bir kaç gün içinde açılacağını söylediler, bilin bakalım ne oldu? Evet.. Akademiye katıldım.
Hayatımda bu kadar daha sıkıntı geçen üç gün hatırlamıyorum, kafamı yastığa koyduğum an sızıp gidiyordum. Ama güçlü kız, bunları da aştı.
Stajyer Memur olarak göreve başladım. Aktif olarak saha görevlerine çıktım, telsizle kanka oldum..
Eğitimlere katıldım, saha içerisinde de eğitimler aldım.
Çenem çok düştü değil mi? Evet farkındayım. Birazcık soluklanalım, sonra devam ederiz ha?
Sıkı kal ortak!