UROSEVIC

Yer: Terk edilmiş bir apartman dairesi / Novi Sad – Kış gecesi

Dairenin içi sessiz ama baş ağrıtıcı şekilde boğucuydu. Gaz sobasının bozuk düğmesi tıkır tıkır ses çıkarıyor, tek lambanın ışığı tavana titreyerek vuruyordu. Gaspar pencerenin önünde durmuş, dışarıdaki boş sokağa bakıyordu. Camın buğusuna parmağıyla bir şeyler çizdi. Ne çizdiğini bilmiyordu.



Odanın havası ağırdı; içeride uzun süredir kimse nefes almamış gibiydi. Pencerenin kenarındaki perdeler yarım yamalak asılıydı, rüzgâr esmese bile arada bir kımıldıyor, sanki görünmeyen biri tarafından dokunuluyormuş gibi dalgalanıyordu. Zemindeki tahtalar her adımda hafifçe inliyordu, ama Gaspar yerinden bile kıpırdamıyordu.




Toz, kitap raflarında değil, artık havada yüzüyordu — gün ışığına karışamayan, varlığı unutulmuş bir geçmiş gibi. Odanın sessizliği, sessiz olmaktan çok uzaktı; bir şey fısıldıyordu... belki duvarların içinden, belki sadece Gaspar'ın kafasının içinden.



Gaspar o gece gözlerini kırpmadı. Sabah olduğunda hâlâ pencerenin önündeydi. Ama dışarıya bakmıyordu. Kendi yansımasına kilitlenmişti. Çünkü artık dışarıda olanlar değil, içeride yankılananlar belirliyordu hayatını.

fena değil ha

fena değil ha

Hepsi bizim ciğerimiz emirhanımm