Rampant Motorcycle Club %1'er | Chapter Vice City - Florida

Motorun İlk Çığlığı
Her şey 1990'ların Miami'sinde başladı. Nemli gecelerde asfalt, neon ışıkları yansıtırken motor sesleri şehrin gürültüsünü bastırıyordu.
Archie ve Oliver o yıllarda sıradan insanlardan farklıydı. Onlar için motor sadece bir araç değil, nefes almak gibiydi. Rüzgârın sesi, egzozun dumanı, benzin kokusu... Hepsi birer bağımlılıktı. Miami, sıcakla ve suçla yoğrulmuş bir şehir gibiydi; herkes bir şeyden kaçıyor, bir yere yetişmeye çalışıyor, eninde sonunda başına bir şeyler geliyordu.
Archie, o karmaşanın içinde büyüdü. Babası kamyon şoförüydü, annesi yıllar önce ortadan kaybolmuştu, rezalet bir hayatın tam ortasında yaşıyordu. Genç yaşlarında yaşadığı küçük dairede tek arkadaşı penceresinin kenarından geçen motor sesleriydi. Her motor geçtiğinde hayal kurardı. Ve bir gün o seslerden biri onun olacaktı.

Bir yaz akşamı, sahil yolunda yürürken motorun hırıltısını duydu. Açık grimsi, parlak bir gövde, üstünde uzun saçlı bir adam, sırtında deri yelek. Egzozun sesi bir kalp atışı gibiydi. O an Archie'nin kaderi değişti. Birkaç gün sonra o motoru bir tamirhanenin önünde buldu. Orada Oliver'ı gördü, yağ içindeki elleriyle motorun altına eğilmişti. Archie sessizce izledi, çok geçmeden dayanamayıp "Bu Harley mi, yoksa rüyadan mı düştü?" dedi. Oliver başını kaldırmadan gülümseyip "Rüya olsa bu kadar yağ sızdırmazdı." dedi. O gülümseme, uzun bir dostluğun başlangıcıydı. Archie her gün okuldan sonra tamirhaneye uğramaya başladı. İlk zamanlar sadece izliyordu, sonra yardım etmeye başladı. Oliver onun ilgisini fark etti, o çocukta bir şey vardı, belki de kendisinin tıpkısını görüyordu. Bir akşam tamirhanenin kapısını kapattıktan sonra iki bira açtı, "Motor sürmek istiyorsan korkmayacaksın," dedi Oliver. Archie'nin cevabı kısa ama netti, "Ben affedilmek istemem zaten." O andan sonra her şey değişti. Archie ikinci el bir Davidson buldu, eskiydi, paslıydı ama çalışıyordu. İlk kez motoru çalıştırdığında egzozun kokusunu ciğerlerine çekti. O günden sonra her şey o kokunun, sesin etrafında dönmeye başladı. Oliver'la birlikte uzun yollara çıktılar. Sabahları güneş doğmadan sürer, akşamları okyanusun kenarında durup sessizce denize bakarlardı. Aralarındaki bağ artık kelimelere ihtiyaç duymuyordu. Motorun titreşimi, rüzgârın sesi, asfaltın kokusu, hepsi onların dili olmuştu. Zamanla başkaları da onlara katıldı. Kimi bir kavgadan kaçıyordu, kimi sadece bir yere ait olmak istiyordu. Archie'nin ve Oliver'ın yanına gelen bu insanlar, kısa sürede aynı masada oturan, aynı yolda süren bir topluluk haline geldiler. Herkesin geçmişinde bir yara vardı ama yola çıktıklarında o yaralar sessizleşiyordu.

Bir gece, sahil kenarında motorları sıralamış otururlarken bir genç grubu yanlarına geldi ve "Sizinle sürmek istiyoruz," dedi içlerinden biri. Oliver başını kaldırmadan sigarasını yaktı. "Bizimle sürmek istiyorsan önce düşmeyi öğrenmen gerekir," dedi. O gece rüzgâr sertti ama kimse gitmedi. Saatler geçti, hikâyeler anlatıldı, sessizlikler paylaşıldı. O an, o sahilde, bir isim doğdu. Archie bir an durdu, motorların farlarından yansıyan ışığa bakarken "Rampant" dedi. Gözlerinde isminin anlamı canlanıyordu resmen, Cehennemin ateşi gözlerinden görülebiliyordu. Oliver başını sallayıp gülümsedi. "Kulağa lanet gibi geliyor," dedi. Archie karşılık verdi, "Belki de öyledir." O gece Rampant Miami MC doğdu. Miami'nin neon ışıkları altında, asfalt onların ilk ibadet yeriydi. Motorun sesi onların duasıydı ve yol tek tanrılarıydı. Kulüp kısa sürede büyümeye başladı. Her hafta yeni biri katıldı. Garaj artık yetmiyordu. Oliver, şehrin kenarında terk edilmiş bir depo buldu. Zemini yağ içinde, duvarları yıkık döküktü. Archie içeri girip uzun süre etrafa baktı. "Burası olur," dedi. O depo, kısa sürede Rampant'ın kalbi haline geldi. Geceleri müzik çalar, bira şişeleri devrilir, motor sesleri yankılanırdı. Ama herkes bilirdi ki eğlence bitince sessizlik başlar ve sessizlik, motorun yanında kutsal bir andır. Archie bazen geceleri garajda tek başına oturur, motorunun yanına diz çökerdi. Metalin soğukluğunu elinin altında hisseder, sanki yaşayan bir canlıya dokunuyormuş gibi olurdu. Oliver'la çoğu gece oturup konuşurlardı. "Sence ne kadar sürecek bu?" derdi Archie. Oliver motoruna yaslanır, dumanı havaya üflerdi. "Yol bitene kadar." "Ya biz bitirirsek?" "O zaman yeniden başlarız." Bu söz onların manifestosu oldu. Rampant sadece bir kulüp değildi artık; o bir ruhtu, bir direnişti. Kardeşlik, sadakat ve asfalt. Bunlar onların inancıydı. Kuralları azdı ama kesindi: Kardeşini asla arkada bırakmayacaksın. Yola çıktığında asla korkmayacaksın. Ve asla, hiçbir koşulda, motordan önce konuşmayacaksın. Çünkü motor konuştuğunda herkes susardı. Archie bazen kendi kendine düşünürdü; "Bir gün bu şehir bizim ismimizi bilecek." Oliver buna gülerek cevap verirdi: "Yolların hafızası vardır kardeşim, yeterince iz bırakırsan unutmaz." O gecelerde verilen sözler, belki de kaderlerini çoktan yazmıştı. Artık dönüş yoktu. Rampant doğmuştu ve Miami, onların doğum çığlığını çoktan duymuştu. Archie o gece motorunu çalıştırdı. Egzozdan çıkan o ilk ses, karanlığın içinden yükseldi. Metal, ateş, yağ, rüzgâr... Hepsi birleşti ve o ses bir haykırışa dönüştü. O ses, bir kulübün doğum çığlığıydı. O andan sonra ne şehir, ne insanlar, ne de kader eskisi gibi olacaktı. Miami'nin sokakları artık onlara aitti. Neon ışıkları geride kaldı, asfaltın tozu yükseldi. İki motor, iki adam, bir hikâye başladı. Ve o hikâye, daha yeni ısınan motorların sesinde yankılandı.

Kardeşlik Zinciri

Archie, Oliver ve yanlarına katılan insanlar artık sadece bir grup değil, bir aileydiler. Her biri farklı bir geçmişten gelmişti ama aynı yolda sürüyorlardı. Onları birleştiren şey kan değil, asfalttı. Oliver, grubun içindeki en olgun, en deneyimli adamdı. Onun yanında durmak güven veriyordu, çünkü ne yaparsa yapsın soğukkanlıydı. Archie ise kalpten hareket eden biriydi. Onun için her sürüş bir sınavdı. Rüzgârı yüzünde hissettiğinde geçmişi unuturdu, o an sadece yol vardı, başka hiçbir şey değil. Zamanla Rampant büyüdü. Başlarda beş kişiydiler, sonra on oldular. Motorlar artınca garajın içi tıka basa doldu. Her yeni yüz, bir hikâye getiriyordu. Kimi bir bar kavgasından kaçmıştı, kimi ailesini geride bırakmış, sadece motorun sesine sığınmıştı. Ama bir kez yeleği giydikten sonra herkes aynı şeyin parçası oluyordu. Archie onlara şöyle derdi, "Bu yeleği giydiğinde, artık sadece sen yoksun. Hepimiz seninle düşeriz, hepimiz seninle kalkarız."

Oliver'ın bir oğlu vardı, Elias. Henüz gençti, gözlerinde o çocuksu parıltı hâlâ duruyordu ama kalbinde babasınınkiyle aynı ateş yanıyordu. Küçüklüğünden beri motor sesleriyle büyümüş, o sesi ninni gibi duymuştu. Motor yağının kokusu, onun için sabah kahvesi gibiydi. Oliver onu küçük yaştan motor tutkusunu aşılamaya çalışıyordu, başarmıştı da. Onun için motor, sadece bir araç değil, bir mirastı. Her gün garaja gelir, üyelerin nasıl çalıştığını izlerdi. Motorun nasıl söküldüğünü, nasıl toplandığını, o gürültünün altında nasıl bir ruh yattığını öğreniyordu. Bir gece, herkesin gittiği bir saatten sonra Archie garajda tek başına motoruyla uğraşırken Elias içeri girdi, "Yardım edebilir miyim?" dedi. Archie başını kaldırmadan gülümsedi. "Bu senin ilk motorun mu olacak, Eli?" dedi. Elias omuz silkti. "Henüz değil ama yakında." diye cevapladı. Archie, o an Oliver'ın gençliğini gördü sanki. Aynı inat, aynı ışıltı. O günden sonra Elias garaja her gün gelmeye başladı. Başlarda sadece yağ değiştiriyor, temizlik yapıyordu. Sonra yavaş yavaş motorları sürmeye başladı. Her defasında biraz daha hızlandı, biraz daha cesurlaştı. Birkaç yıl sonra, artık kulüpte herkes onun adını biliyordu. Elias sadece Oliver'ın oğlu değil, kulübün bir parçasıydı. Kardeşlik, Rampant'ın içinde başka bir anlam kazanmıştı. Onlar için kardeşlik, kan bağı değil, birlikte yola çıkmaktı. Birbirlerinin omzunda ağlamazlardı, çünkü o dünyada duygular zayıflık sayılırdı. Ama biri düşerse, diğerleri susmadan kalkardı. Birinin motoru arıza yaparsa, herkes dururdu. Kimseyi geride bırakmazlardı. O yolun üstünde kimse yalnız değildi. Zaman geçtikçe, Rampant sadece bir kulüp değil, bir sembol oldu. Miami'nin barlarında, otoyollarında, hatta liman çevresinde bile onların adı konuşulmaya başlamıştı. "Şu yeleklerinde Rampant yazanlar... işte onların yolu ayrı," derdi herkes. Saygı duyulup sevilmeye başlamışlardı. Ama saygı duyulan her güç, birilerini rahatsız eder. Özellikle de bu şehirde...

Oliver bazen geceleri garajın önünde oturup düşünürdü, "Bu iş büyüyor" derdi Archie'ye. Archie o zaman sadece omzunu silkerdi. Oliver içten içe haklı olduğunu biliyordu ama bir baba olarak içinde hep bir huzursuzluk vardı. Çünkü Elias artık tamamen bu dünyanın içindeydi. O ateş, şimdi oğlunun damarlarında yanıyordu ve geri döndürme şansı yoktu, içinde bir pişmanlık vardı. Elias, yaşı büyüdükçe kulüp içinde saygı kazandı. Artık konvoylarda hep ortada sürüyordu. Bu, güvenin simgesiydi. Rüzgâr yüzüne vurdukça kalbinde bir ritim hissederdi. Her egzoz sesi, sanki babasının kalp atışıyla eşleşiyordu. Motoru sürerken ne korku vardı, ne endişe. Sadece yol. Sadece özgürlük. O anlarda her şey anlam kazanıyordu. Bir gece, uzun bir sürüşten dönerlerken Elias babasına dönüp "Sence ben bir gün senin yerinde olur muyum?" diye sordu. Oliver başını çevirmeden cevap verdi, "Bir gün ben olmadığımda, sen olacaksın." dedi. O cevap, Elias'ın kaderini mühürledi.

Rampant, artık sadece bir grup sürücü değil, bir soy haline gelmişti. Her yeni üye, eski bir hikâyenin devamıydı. Her yeni yol, geçmişin izlerini taşıyordu. Archie'nin kararlılığı, Oliver'ın bilgeliği, Elias'ın gençliği... Üçü bir araya geldiğinde, Rampant'ın kalbi hiç olmadığı kadar güçlü atıyordu. Ama her kalbin bir zayıf noktası vardır. Ve bazen, o zayıf nokta, en saf niyetle açılır. Kardeşlik zinciri, onların gözünde kırılmazdı. Ama her zincir, yeterince çekilirse, bir yerden kopar. Henüz bilmiyorlardı ama o kopuş çok uzakta değildi. Şimdilik her şey yerli yerindeydi. Garajda müzik çalıyor, biralar açılıyor, motorlar parlıyordu. Ama Miami'nin geceleri uzun ve tehlikeliydi. Ve özgürlüğün bedeli her zaman ağır olurdu. O gece, Archie garajın kapısını kapatırken gökyüzüne baktı. Şehir ışıkları bulutları bile aydınlatıyordu. Derin bir nefes aldı, motoruna yaslandı. "Bizim zincirimiz pas tutmaz" dedi kendi kendine. Belki de yanılıyordu.

Cehennemden Kaçış

Miami geceleri güzeldir ama karanlığı sahte bir güzelliktir. Neon ışıklarının altına gizlenen çürüme, sessiz bir zehir gibi yayılır. Archie ve Oliver bunu biliyordu. Şehir onları büyütmüştü ama aynı şehir yavaş yavaş onları yutmaya başlıyordu. Rampant artık sadece bir motor kulübü değil, şehirdeki çoğu kişinin adını bildiği, saygı duyduğu bir simge haline gelmişti. Onlara saygı duyan kadar nefret eden de vardı. Başta sadece yolları paylaşmıyorlardı, sonra alanları. Ve Miami gibi bir şehir, asla iki taht ayırmazdı.. Rakip bir kulüp "Vultures" son aylarda adlarını sıkça duyuruyordu. Uyuşturucu trafiğinde söz sahibi olmak istiyor, Rampant'ın yıllardır dokunmadığı alanlara el atıyordu. Archie bu işlere bulaşmak istemiyordu ama Oliver'ın sessizliği bile yeterince gerginlik yaratıyordu. Vultures, Rampant'ın varlığını bir tehdit olarak görüyordu. Önce barlarda başlayan bakışmalar, sonra kasıtlı sürtüşmelere dönüştü. Motorlar aynı sokakta karşılaştığında, gözler konuşuyordu. Kimse ilk adımı atmak istemedi ama herkes biliyordu, bu şehirde sessizlik fazla uzun sürmezdi.

Bir gece, deniz kenarındaki bir barda iki grup karşılaştı. Hava boğucuydu, içerisi duman altı. Karşı masada Vultures'ın üyeleri vardı. Göz göze gelmeler, sinirli gülümsemeler derken bir laf atıldı, sonra bir sandalye devrildi. Birkaç saniye içinde ortam cehenneme döndü. Şişeler havada kırıldı, kavgaya karışmayan kimse kalmadı. Elias o gün ilk defa ciddi bir kavgaya girmişti. Birinin üzerine atladı, yumruklar, bağırışlar, etrafa yayılan kan kokusu... Oliver dışarıdaydı, içeri girdiğinde bar çoktan savaş alanına dönmüştü. O gece kimse ölmedi ama herkes biliyordu, bir sonraki karşılaşma böyle bitmeyecekti. O günden sonra iki tarafın arasındaki gerilim daha da büyüdü. Miami artık onlara dar geliyordu. Archie ve Oliver sürekli tartışıyordu. Oliver, "Bu işin sonu kötü" diyordu. Archie'nin cevabı netti: "Kendimizi savunmak yetmez. Onları susturmalıyız." Elias, iki adam arasında kalıyordu. Bir yanda babası, diğer yanda ona babasından fazla şey öğretmiş olan Archie. Geceleri uyuyamaz hale geldi. Garajda motorunun başında oturur, parmaklarını metalin üstünde gezdirirdi. O soğukluk, içinde büyüyen öfkeyi yatıştırmazdı artık. Ve sonra, o gece geldi. Kulüp evinin duvarlarında bayrakları asılıydı, masalarda bira şişeleri, motorlar sırayla dizilmişti. Archie, Oliver ve Elias, küçük bir iş görüşmesi için şehir dışındaki bir lokantadaydı. Gecenin yarısıydı, telefonlar çalmaya başladı. Arayan kişi nefes nefeseydi, "Kulübü... bastılar... her yer-..." Düşme sesi, sonrası sessizlik. Sadece uzaktan gelen patlama sesleri, sonra sirenler.

Archie telefonu elinden düşürdü. Oliver'ın yüzü bembeyaz olmuştu. Elias hiçbir şey söylemeden dışarı koştu. Üçü motorlara atladı. Rüzgâr artık dost değil, düşmandı.
Şehre vardıklarında hava yanık kokuyordu. Duman gökyüzüne yükseliyor, sirenlerin sesi geceyi paramparça ediyordu. Mekana vardıklarında gördükleri şey bir kabustu. Duvarlar delik deşikti, masalar devrilmiş, camlar kırılmış, zemin kan içindeydi. Motorların bir kısmı devrilmiş, diğerleri de hala duruyordu. Rampant'ın üyelerinden neredeyse kimse hayatta kalmamıştı. Elias yere diz çöktü, titreyen elleriyle kanlı bir yeleği eline aldı. O an gözlerinden yaş değil, korku ve öfke göz yaşları olarak aktı. Archie sessizdi. Gözleri bir noktaya kilitlenmişti. Oliver başını eğdi, yavaşça fısıldadı, "Hepsi gitti..." Elias, Kim yaptıysa bulacağım," dedi, sesi titriyordu. Archie omzuna dokundu. "Onları bulmak kolay. Ama intikam seni yutar" dedi arkasından. O geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Polis olay yerine geldiğinde üçü çoktan gitmişti. Mekan, geçmişleriyle birlikte küle dönmüştü. Yıllar boyunca kurdukları her şey, o gece yok oldu. Rampant'ın kalbi Miami'de durdu. Archie, Oliver, Elias ve geriye kalan birkaç kişi motorlarına bindi. Şehrin ışıkları arkalarında küçülürken kimse konuşmadı. Hava soğuktu ama içlerinde yanmakta olan bir ateş vardı. Rüzgâr, geçmişin izlerini siler gibiydi. Sabaha karşı yollar ıssızlaştı. Miami artık arkalarında kalmıştı. Archie öndeydi, Oliver onun hemen arkasında, Elias en sonda. Her biri farklı şey düşünüyordu. Archie, kaybettiklerini. Oliver, oğlunu. Elias, öfkesini. Leonard, Hank ve Leonardo da geleceklerini. Her biri kendi cehenneminden kaçıyordu ama aynı yoldaydılar. Güneş doğarken Florida'nın batı yakasına vardılar. Yorgundular, Archie, motorunu yol kenarına çekti, diğerleri de durdu. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Archie, "Bitti. Artık Miami diye bir yer yok. Rampant Miami MC yok. Bizden geriye sadece motorlarımız kaldı" diyerek herkese tek tek baktı. Oliver bir sigara yaktı, eli titrerken "Peki şimdi ne yapacağız?" dedi. Archie başını Oliver'a çevirip. "Küllerden doğarız. Her zaman." diye cevapladı. Diğerleri ise o an hiçbir şey söylemedi ama gözlerinde bir söz gizliydi. O söz, Rampant'ın geleceğini şekillendirecekti. Çünkü bazı yeminler sessiz edilir, bazı intikamlar hiç unutulmaz. O sabah, motorlar birden yeniden çalıştı. Egzoz sesleri dağlarda yankılandı. Miami'nin tozu arkada kaldı. Artık önlerinde yeni bir yol, yeni bir başlangıç vardı. Ama her başlangıç, bir mezarın üstüne inşa edilir.

Küller Üstünde

Sabah güneşi henüz yükselirken, Rampant'ın üyeleri motorlarını yol kenarına çekmiş, sessizce ufka bakıyordu. Rüzgâr, gece boyunca üzerlerine sinmiş yanık kokusunu taşırken, yolların tozu hâlâ üzerlerindeydi. Miami artık geride kalmıştı. O şehir, arkalarında yalnızca duman, kan ve küller bırakmıştı. Artık önlerinde sadece sonsuz bir yol, sessiz bir sabah ve kaybettikleri bir hayat vardı. Archie motorunun deposuna yaslandı, gözlerini kısmış ufka bakıyordu. Oliver başını eğmiş, ellerini birleştirmişti, dua etmiyordu ama belki de içinde bir ses, "Bir daha asla," diyordu. Elias ise aralarındaki en sessizi, ama en çok şey hissedeni gibiydi. Babasının yüzüne baktığında, onun gözlerinde hem bitmiş bir savaşın hem de yeni bir başlangıcın yorgunluğu vardı. Yolun kıyısında, paslı bir tabela rüzgârda sallanıyordu. Eski bir otel buldular, Archie tabelaya baktı, sonra diğerlerine döndü. "Burada kalalım" dedi. Elias kaşlarını çattı. "Burada mı? Burası tanrının bile unuttuğu bir yer" diye karşı çıktı. Archie gülümsedi, sigarasını yaktı. "Aynen o yüzden. Unutulmak, bazen en iyi kurtuluştur." Elias sessizce başını salladı. Onlar için bu sadece yeni bir durak değildi; bu, geçmişle aralarına çekilen ilk çizgiydi.

Günün ilk saatlerinde eski bir bar dikkatlerini çekti. Eski duruyordu, içeride bir sessizlik vardı, sanki yıllardır kimse içeri adım atmamış gibiydi. Elias kapıya yaklaştı, satılık tabelasına baktı bir süre. "Biraz boya, biraz tamirat, Bir bar... bir garaj... hatta belki yeni bir ev." dedi Archie çevresine bakınırken. Oliver bir sandalyeye oturdu, elleriyle başını ovuşturdu, "Bunca şeyden sonra hâlâ ev diyebildiğine şaşırıyorum." diye ekledi. Archie güldü, "Ev dediğin yer değil, yanındaki adamlardır." dedi sonrasında. Numarayı çevirip satıcı ile konuşma gerçekleştirdiler, eski püskü bu mekanı satın almışlardı.

Birkaç hafta içinde, mekan yeniden hayata döndü. Duvarlar boyandı, motor parçalarıyla dolu raflar kuruldu, barın üstüne Rampant'ın yeni sembolü asıldı. Eski logoya benziyordu, fakat artık ismi "Rampant Florida MC" olmuştu... Hem geçmişin hem de yeniden doğuşun simgesi olmuştu bu logo. Her akşam güneş batarken motorlar sırayla kulübün önüne diziliyor, havaya benzin ve özgürlük kokusu karışıyordu. Rampant geri dönmüştü. Ama bu sefer, daha sessiz, daha temkinli, daha derin bir öfkeyle... Çevre sakinleri ilk başta onlardan çekindi. Her gece motor sesleriyle uyananlar, pencerelerinden dışarı bakar ama kimse konuşmazdı. Yavaş yavaş çevre sakinleri ile tanışıp samimiyet kurma zamanı yaklaşıyordu. Rampant, Florida'da yeni bir başlangıç yapmıştı.

HOOD BÖLGESİ

Kapı Numarası - 697

RAMPANT FLORIDA MC HK.

Rampant Florida MC Şubesi

Aslen Rampant Miami Motorcycle Club ismiyle tanınırken, Miami'nin tozlu sokaklarında ünleri şehre yayılmıştı. Rampant şehrin motor camiasında kendine sağlam bir yer edinmişti. Ancak zamanla güç dengesini sarsan yeni bir MC'nin Miami yollarına çıkışı her şeyi altüst etti. İki grubun arasındaki rekabet giderek büyüdü, yollar bir daha kesişmemek üzere ayrıldı derken o gün geldi... Rampant tarihine "Kara Gece" olarak kazınan o olay, her şeyi değiştirdi. Kan, barut kokusu ve siren sesleri birbirine karıştı. O gece birçok üye hayatını kaybetti. Geriye kalan üyeler beraber yola çıktılar. Florida yollarına düştüklerinde arkalarında bıraktıkları sadece şehirleri değildi; anıları, dostlukları ve geriye kalan her şeyi bırakmışlardı. Fakat içlerinde hâlâ sönmeyen bir ateş vardı. Florida'ya vardıklarında küllerinden yeniden doğmaya karar verdiler. Bu yeni başlangıç, onların için yalnızca bir kaçış değil, bir yeniden doğuştu. Böylece Rampant MC tekrardan Florida'da kuruldu.

%1'er

Rampant MC, o kara geceden sonra köklü bir değişikliğe giderek yeleklerine %1'er patch'ini ekledi. Bu karar, kulüp tarihinde bir dönüm noktası olarak görülüyor. Artık onlar sadece bir motosiklet kulübü değil, kendi yolunu çizen, kendi kurallarını koyan bir topluluk. Her ne kadar hâlâ tam anlamıyla bir %1 kulübü olmasalar da, Rampant artık eski Rampant değil. Sertleştiler, kabuk değiştirdiler. Bu değişimi kendi içlerinde yavaş yavaş hissetmeye başladılar.

Dönüştürülmüş Logo

Her şeyin değiştiği gibi logolarını da değiştirdiler, artık iskelet bir kovboy vardı orada. Göğsüne saplanan iki ok bar kavgası ve akıllara kazınan kara geceyi, kovboy artık kendi kurallarının yazıldığını ve iskelet tekrar küllerinden doğarak ayakta kaldıklarını anlatıyordu.

KÜLTÜR

1%'er Nedir?

Yasa dışı motosiklet çetelerini diğer motosiklet kulüplerinden ayıran bir diğer özelliğiyse yüzde bir (1%'er) yamasını taşımalarıdır. Bu yama o motosiklet kulübünün il-legal faaliyetlerinin olduğunu ve diğer 99%'luk dilimin içerisinde olmadığını gösterir. 1% yamasını taşıyan motosiklet kulüpleri son derece tehlikeli organize edilmiş suç örgütleri olarak kabul edilir ve eğer trafikte 1% yamasına sahip bir kulüp üyesiyseniz trafik polislerinin sizi dünyanın neresinde olursanız olun çevirmesi muhtemeldir. Onun dışında eskiden halk arasında 1% yamasına sahip literatürde Outlaw Motorcycle Club olarak bilinen  yasa dışı motosiklet çeteleri Tekerlekli Mafya olarak anılırdı, bunun sebebi olarak mafya olarak adlandırılan büyük suç örgütlerinin siyah arabalarla konvoy yapması ile motosiklet kulüplerinin belirli bir düzen alarak sürüş yapmaları bağdaştırılıyor.

99% Nedir?

%1'er'in tam tersi, legal motorcycle ekipleri, silah ticareti, uyuşturucu ticareti gibi işlere bulaşmaz, Legal faction'nun onayladığı bi işletme işletmek, legal işleyiş göstermektedir.[/color]

SAVAŞ / MİSİLLEME

Bir motosiklet kulübü savaşa girmeden veyahut misilleme yapmadan önce yapması gereken şeyler vardır. Bunlardan birincisi savaşı veya misillemeyi başlatmak için acil olarak church masasının toplamasından başlar. Toplantıda herkesin savaşmaya karar vermesi halinde savaş başlatılır, aksi halde başkan tek başına bunun kararını alamaz. Başka herhangi bir üye de bu karar belirlenmeden düşmanına gidip ateş açamaz. Church masasında oylandıktan sonra savaşa girilmeye veya misilleme yapmaya karar verilir. Bu karar verildikten sonra SGT. AT ARMS yamasına sahip olan tam yamalı üye bütün üyelerin yeleklerini toplayıp güvenli bir yere kaldırır, depolardaki silah stoklarını church masasına serip silah ve görev dağılımını sağlar. Kadınlar ve çocuklar kulüp evine veya güvenli ev olarak adlandırılan kulübün gizli evine götürülür. Yanlarına çağırılan çaylaklar da bu savaşın içine dahil olabilir, bu uğurda ölebilirler.[/color]

MOTORSİKLET VE ÖNEMİ

Bir motosiklet kulübü üyesi için motosikleti en az onun kadını kadar önemlidir, ona sürekli bakım yapar ve motoruna sanki onun kadınıymışcasına ilgi gösterir. Bir motosiklet kulübü üyesinin motoruna ondan izinsiz bir şekilde dokunursanız veya motoruna saygısızlık edecek herhangi bir şey yapacak olursanız dayak yemeniz çok olağandır. Motosiklet kulübü üyelerinin değer verdiği en temel üç şeyden biri muhtemelen motorudur. Eğer onun değerine hakaret eder veya göz koyarsanız bunun sonuçlarına ağır bir şekilde katlanmak zorunda kalabilirsiniz. [/color]

BITCH RIDING

Herhangi bir erkek motorunun arkasına başka bir erkeği bindirirse veya birinin arkasına binerse bu literatürde "bitch riding" olarak adlandırılır. Motosiklet kulüplerinin kültüründe erkekçi muamelesi çekilir ve kulüple bağlantısı olan kişilerin yapması söz konusu durum ne olursa olsun yasaktır. Bir tam yamalı üyenin veyahut bir çaylağın bitch riding yaptığı öğrenilirse durumun ağırlığına göre o kişiye ağır cezalar kesilir. Öyle ki kulüpten uzaklaştırma almasına bile yol açar. Kısacası o motosiklet kulübüyle bağlantısı olan bir kişinin arkasına bir erkek bindirmemesi, bir erkeğin veya bir kadının arkasına binmemesi gerekmektedir.[/color]

KULÜP KADINLARI

Kulübe hiçbir kadın üye olarak alınmaz, kadınlar kulüpte söz hakkına sahip değildir ve motor dahi süremezler. Kadınların sahip olabileceği yamalar Property of "eşinin adı" veya Property of "Kulübün adı" şeklindedir. Yeleğinde eşinin adını taşıyan kadın, tam yamalı bir üyenin tapulu mülkü olarak görülür ve çok az dahi olsa saygınlığa sahiptir. Sırtında kulübün adını taşıyan kadın kulübün sürtüğüdür, tam yamalı üyelerin cinsel arzularını yerine getirmekle ve onları eğlendirmekle yükümlüdür.[/color]

CHURCH

Motosiklet kulübünün tam yamalı üyeleri her hafta belirlenen gün ve saat içerisinde church adı verilen toplantıyı yaparlar. Bu toplantıda kulübün gidişatı, maddi gelir ve giderler, yapılacak etkinlikler ve o hafta yaşanan olayların özetleri geçinir. Kısaca anlatmak gerekilirse haftanın kritiği yapılır. Eğer bir karar verilecekse başkan church masasında bunu ortaya sunar, kulübün bütün tam yamalı üyelerinin bu kararı oylaması gerekir. Kulüp içerisindeki her tam yamalı üyenin bu oylamada oy kullanma hakkı vardır ve church toplantısına katılmaları zorunludur. Eğer bir tam yamalı üye istisnai bir durum yaşayıp o haftanın toplantısına katılamıyorsa oy vekilini bir diğer üyeye vermek zorundadır. Başkan, masanın başında oturur. Başkanın hemen sağında çavuş solunda V.President ve sekreter oturur. Church masasındaki oturma düzeni daima sabit kalır, her yamalının yeri bellidir. Hiçbir üye başka bir üyenin sandalyesine oturamaz. Church masasında vergiler toplanır, church masasında eğer bir çaylak tam yamalıya oylanacaksa oylanır, Oylama yapıldıktan sonra elinde tokmağı tutan başkan, tokmağı masaya vurarak oylamayı sonlandırır. Oylama başlatıp oylama kapatma yetkisi başkanın elindedir. Başka bir üye herhangi bir şekilde oylama başlatamaz, başkana durumu bildirip onun sunması beklenir. İstisnai bir durumda, başkanın yokluğunda V.President yamasına sahip tam yamalı üyenin yetkileri genişler ve oylama başlatıp oylama kapatabilir. Masada konuşmak için başkan dışındaki herkes söz hakkı isteyerek konuşmalıdır. Başkan izin vermediği ve cümlesini bitirmediği sürece bir üyenin lafını kesmesi başkanın otoriter yapısına direkt olarak agresif bir tutumla yaklaştığını gösterir, sözün gidişatına göre başkanı küçük düşürebilir. [/color]

OOC BİLGİLENDİRME VE KATILIM SÜRECİ

Selamlar, Rampant Florida MC olarak yeni bir başlangıç yaparak OOC alımları bir süreliğine açık tutacağız. Hood Bölgemizde 20-37 yaş aralığında, öncelik beyaz olurken yeni nesil ile birlikte siyah insanları da kabul eden bu oluşuma kökeni Amerika olan bir karakter ile rol yapabilir ve oluşuma dahil olabilirsiniz. OOC / IC katılım fark etmeksizin en aşağıdan başlayacaksınız, böylece gerçek bir karakter gelişimi yapmanızı sağlarken takıldığınız yerlerde de size destek olacağız. Oyun içinde ekip olmanın dışında OOC olarak da hoş ve arkadaşça bir ortam kurup eğlenceyi, rol zevkini ön planda tutmayı hedefleyen bir ekip olmaya çabalıyoruz.

Bize katılmadan önce yapabileceğiniz şeyler

- Katılmadan önce kültür hakkında bilgi sahibi değilseniz biraz araştırabilirsiniz.
- Karakterinizi sade bir insan olmaktansa onu diğer insanlardan ayrı kılacak şeyler ekleyebilirsiniz. (Örn: Çok terleyen, titiz, korkak....)
- En önemli maddelerden biri de bir motor sahibi olmanız. (sadece Freeway ya da Wayfarer)

Katıldıktan sonra ne yapılmalı

Katıldığınız vakit direkt tam bir üye olmazsınız, bir adaylık süreci içine girersiniz. Bu süreç içinde kendinizi kanıtlamanız ve bir üye olmak istediğinizi göstermeniz gerekir.

- Diğer sürücüleri, kulüp kültürünü ve kurallarını gözlemleyip öğrenebilirsiniz.
- Küçük görevlerde yer alabilirsiniz. (Örn: Organizasyonlara, sürüş rotalarına yardım etmek. Verilen işleri en iyi şekilde halletmek gibi)

Bir gün sana da patch verildiğinde artık hazır olacaksın, bu büyük bir onurdur.


Discord adresleri: @majesticthefinest - @UtkuMuNey - @savannassantana

Oluşum IFM tarafından onaylanmıştır, başarılar dilerim.  :sampanya:

Güzel görünüyor, başarılar dilerim.

majestik dostum acıyorsa vardır bi bildiği izinden gideriz, başarılar

 :o

önlerden yerimizi alalım

kardeşlik  :sampanya:

Başlıyoruz guys, desteklerinizi eksik etmeyin...