 | Ralf Wintringham, Vice City'nin kenar mahallelerinden birinde doğdu. Okyanus rüzgârının pas ve benzin kokusuna karıştığı sokaklarda büyürken, çocukluğundan itibaren sessiz ve gözlemci bir çocuktu. Yaşıtları sokakta bağırıp çağırırken, o kaldırım kenarında oturur, insanları izlerdi. Kim ne zaman yalan söylüyor, kim korkuyor, kim öfkesini saklıyor... Bunları sezmek, daha o yaşlarda onun için bir refleks haline gelmişti. Babası limanda çalışan sert mizaçlı bir adamdı; disipline inanır, zayıflığı affetmezdi. Annesi ise hastalıklı ve içine kapanık bir kadındı. Ralf, evdeki sessizliğin ve bastırılmış öfkenin arasında büyüdü. On iki yaşındayken babasını bir sokak çatışmasında kaybetti. O gün polis sirenlerinin sesi, Ralf'in zihnine kazındı. O an korkudan çok bir boşluk hissetti; adaletin geciktiği, suçun cezasız kaldığı hissi. Bu olay, onun dünyaya bakışını kalıcı olarak değiştirdi. İyiyle kötünün net çizgilerle ayrılmadığını ama birilerinin o çizgiyi tutmak zorunda olduğunu düşünmeye başladı.
Polis olma fikri bir hayalden çok, kaçınılmaz bir yol gibi yer etti zihninde. Gençlik yıllarında içine kapanıklığı arttı. Kavgacı değildi ama gerektiğinde sertleşebiliyordu. Risk almayı severdi, fakat bu riskler asla plansız olmazdı. Duygularını bastırma konusunda ustaydı; bu da onu soğukkanlı ama mesafeli biri haline getirdi. Lise yıllarında birkaç küçük suça bulaşmış arkadaşını polise ihbar etmedi, fakat onları kendi yöntemleriyle uzaklaştırdı. O dönemde bile kurallara değil, doğru bildiği şeye sadıktı. Akademiye girdiğinde fiziksel olarak ortalamanın üzerindeydi, fakat asıl farkı sezgileriydi. Olay yerlerinde detaylara takılır, kimsenin önemsemediği küçük izlerin peşinden giderdi. Bu yüzden bazı amirlerin gözünde değerli, bazılarının gözünde ise sorunlu bir polis oldu. Emirleri sorgulaması, prosedürden çok sonuçla ilgilenmesi dikkat çekiyordu. Zamanla LVPD bünyesinde görev almaya başladı; Vice City'de yaşasa da Las Venturas bağlantılı dosyalarda çalıştı. Meslek hayatının ortalarında bir dosya, onun düşüşünün başlangıcı oldu. Yüksek profilli bir organize suç soruşturmasında, üst düzey bir ismin dosyadan özellikle çıkarıldığını fark etti. Deliller vardı, tanıklar vardı ama raporlar kasıtlı olarak eksik tutuluyordu. Ralf bunu kabullenemedi. Resmî yollardan itiraz etti, dosyayı tekrar açmaya çalıştı, hatta kendi başına bazı delilleri toplamaya devam etti. Bu süreçte usulsüzlük yaptığı iddia edildi; yetki aşımı, emre itaatsizlik ve delil zincirini bozmakla suçlandı. Asıl kırılma noktası, bir baskın sırasında yaşandı. Ralf, emir gelmeden içeri girdi ve bir şüpheli ağır yaralandı. Olay raporları, gerçeğin yalnızca işlerine gelen kısmını yansıtıyordu. Kurum, kendi içindeki kirli bağları korumayı seçti. Ralf ise günah keçisi ilan edildi. Üniforması elinden alındığında, kaybettiği şeyin sadece işi değil, yıllardır tutunduğu kimliği olduğunu fark etti. |
DOĞRULAR İÇİN YANLIŞ TARAFTA OLMAK. Adalet duygusu hâlâ canlı ama artık resmi bir rozeti yok. Kural tanımazlığı onu kovdurmuş olsa da, aynı özellik onu tehlikeli ve öngörülemez biri haline getiriyor.Ralf Wintringham, meslekten ihraç edildikten sonra uzun süre hiçbir yere ait olamadı. Vice City'nin geceleri, ona hem sığınak hem de ceza oldu. Gündüzleri sıradan bir adam gibi yaşadı; küçük işlerde çalıştı. Geceleri ise eski refleksleri onu ayakta tuttu. Polisliği bırakmıştı ama polis olmak, ondan ayrılmamıştı.
Eski bir muhbir, kaybolan bir paketin bulunması karşılığında para teklif etti. Ralf, işin ucunun nereye gittiğini biliyordu ama kabul etti. Silaha dokunmadı, kimseyi tehdit etmedi. Sadece iz sürdü. Paket bulundu, para alındı. O geceden sonra Vice City'de kulaktan kulağa yayılan bir isim haline gelmeye başladı:
sessiz, güvenilir ve neyin sınır olduğunu bilen biri. Onun çizgisi netti. Kadınlara ve çocuklara dokunmazdı. Uyuşturucu işinde yalnızca bilgi taşır, dağıtıma girmezdi. İnsan kaçakçılığına, zorla çalıştırmaya ve keyfi şiddete kesinlikle bulaşmazdı. Para karşılığı adam dövmez, öldürmezdi. Ancak kaybolan insanlar, çalınan mallar, örtbas edilmiş suçlar... Kimi zaman bir mafya ailesi için kayıp muhasebeciyi buldu, kimi zaman bir gece kulübü sahibinin arka kapısından sızan kara parayı ortaya çıkardı Bu işler onu zengin etmesede ayakta tuttu.
Asıl kazancı para değil, kontrol hissiydi. Sistemin dışına itilmiş olsa da, sistemin açıklarını herkesten iyi biliyordu. Polis dosyalarına nasıl bakılacağını, suçluların nasıl düşündüğünü, kimin ne zaman yalan söylediğini sezebiliyordu. Bu yüzden hem suç dünyası hem de eski meslektaşları tarafından dikkatle izleniyordu.
LVPD ile ilişkisi karmaşıktı. Resmî olarak hâlâ "problemli eski memur" olarak anılıyordu. Ancak bazı dosyalar vardı ki, kimse resmen elini sürmek istemiyordu.
Ralf de karşılığında para istemiyor, teşekkür beklemiyordu. Sadece gerçeğin tamamen gömülmemesini sağlıyordu. Bu durum, onu ne tam anlamıyla suçlu ne de masum kılıyordu. Zamanla Vice City'nin yeraltı dünyasında bir denge unsuru haline gelmeye başladı. Aşırıya kaçanlar, kontrolsüz şiddet uygulayanlar onun radarına girerdi. Bazen bir bilgi sızdırıldı, bazen yanlış zamanda yanlış yerde biri yakalandı. Geçmişi onu sürekli takip etti. Kovulduğu dosyadaki isim hâlâ hayattaydı, hâlâ güçlüydü ve hâlâ dokunulmazdı. Bu yüzden yaptığı her iş, biraz da o güne hazırlıktı. Bağlantılar kuruyor, borçlar biriktiriyor, kimlerin hangi karanlıkta nefes aldığını öğreniyordu. Büyük bir intikam değil, kusursuz bir yüzleşme istiyordu.
Ralf, bunu adalet olarak görmüyordu; sadece kaosu sınırlamak diyordu. Eğer biri bedel ödeyecekse, bu bedelin rastgele olmaması gerektiğine inanıyordu.
"ONUNLA AYNI TARAFTA OLDUĞUMU SANMIŞTIM." Captain Harold V. Whitaker Bu defa seçenekler temiz ve kirli diye ayrılmıyordu; sadece kirli ve daha kirli vardı. Bilgi, dolaylı yoldan geldi. Eski bir bağlantı, panik içinde bırakılmış bir iz, ardından gereğinden hızlı silinmiş kayıtlar. Olay ilk bakışta sıradan bir sokak infazı gibi duruyordu. Yanlış yerde, yanlış zamanda bulunan biri. Ama Ralf dosyayı kafasında kurmaya başladığında, zincirin uçları tanıdık bir noktaya bağlandı. Bu, Whitaker'ın alanına giriyordu. Asıl mesele, hedefin kim olduğu değildi. Asıl mesele, arada kalan kişiydi. Genç, suçla doğrudan ilişkisi olmayan, yalnızca yanlış bir ismi yanlış bir gece duymuş biri. Ralf, bu tür insanları tanırdı. Sistemin hiçbir zaman korumadığı, ama hep kullandığı türden. Eğer bu iş planlandığı gibi giderse, o kişi sabaha çıkmayacaktı. Ve bu kez bu, Ralf'in dolaylı değil, doğrudan bildiği bir sonuçtu. İlk kez zaman aleyhine çalışıyordu. Her hamle bir başka kapıyı kapatıyordu. Yeraltı bağlantılarını kullansa, masum birini daha büyük bir kaosa sürüklerdi. Yöntemi temiz değildi. Kullandığı bilgi, yanlış ellere verilmişti. Birileri yanlış yerde, yanlış kişiyi aramaya başladı. Küçük bir kaos yaratıldı; yeterince büyük ama kontrolsüz değil.
Bu, Ralf'in ilk kez bilerek domino taşlarını devirdiği andı. Kimse ölmedi ama herkes bir şey kaybetti. Ve o masum kişi, o geceden sağ çıktı. Sabah olduğunda şehir hiçbir şey olmamış gibi devam etti. Gazeteler küçük bir çatışmadan bahsetti, dosyalar "yanlış istihbarat" diye kapandı. Whitaker zarar görmemişti ama mesajı almıştı. Ralf ise o sabah ilk kez kendinden şüphe etti. Yaptığı şey doğruydu, ama temiz değildi. Birini kurtarmıştı ama başkalarını bilerek riske atmıştı. Bu, onun yıllardır kaçındığı şeydi. Artık geri dönüş yoktu. Çizgi yerindeydi ama incelmişti. Bir daha aynı noktada duramayacağını biliyordu.
"SESSİZLİK DE BİR TARAF SEÇMEKTİR."Bugünlerde Vice City eskisi kadar gürültülü değil. Ya da Ralf Wintringham artık hangi seslere kulak vereceğini öğrendi. Olaylar soğudu, isimler yer değiştirdi, dosyalar başka raflara kaldırıldı. Kimse kazandığını ilan etmedi, kimse kaybettiğini kabul etmedi. Şehir, her zamanki gibi yoluna devam etti. Yirmi sekiz yaşında. Kağıt üzerinde genç sayılır ama omuzlarındaki yük, çoğu adamı olduğundan büyük gösterirdi. Artık sabahları erken kalkıyor, ellerini yağla ve pasla kirletiyor. Bir tesisatçı olarak çalışıyor; eski binaların içinden geçen boruları, kimsenin fark etmediği sızıntıları onarıyor. Bu işi seviyor. Çünkü sorunlar net. Nereden aktığı belli, nasıl durdurulacağı belli. İnsanlar gibi değil. Kimse onun geçmişini sormuyor. O da anlatmıyor. Üniforması yok, rozeti yok ama yaptığı işte hâlâ aynı titizlik var. Bir işi yarım bırakmıyor, geçici çözümle yetinmiyor. Çünkü bazı şeylerin bir gün tekrar patlayacağını biliyor. Boruların da, şehirlerin de. Ralf kendini bir kahraman olarak görmüyor. Ama bir vatansever olduğunu inkâr etmiyor. Bayraklara, sloganlara değil; gecenin bir vakti yanlış bir karar yüzünden ölebilecek insanlara inanıyor. Ülkesini, sistemin anlattığı şekilde değil, olması gerektiği gibi seviyor. Kuralların işlemediği yerde sorumluluk almaktan kaçmıyor, ama bunun bedelini de dramatikleştirmiyor. Bazen geçmişini düşünüyor. Whitaker'ı, kapatılan dosyaları, çizgisinin inceldiği o geceyi. Kendine kızdığı de oluyor, yaptığıyla gurur duyduğu da. Hala bazı şeyleri yapmayı reddedebiliyor.
Alıntı yapılan: Ralf WintringhamBelki bir gün Vice City benden bir şey ister. Belki istemez ama ben hazırım. Çünkü bazı insanlar çizgilerini kaybetmez. Sadece onu gürültüden uzak bir yerde taşımayı öğrenir ve bende onlardan birisiyim.