Yağmurlu bir gecede bırakılmıştı yetimhaneye, henüz beşiğindeydi. Bir süre hastanede tedavi gördükten sonra devlet tarafından korundu. Kimse bilmiyordu bu ufaklığın neden bırakıldığını, ailesinden kaçırılmış mıydı yoksa ailesi mi terk etmişti? DNA testleri kayıtlı bir vatandaşa çıkmıyordu, Amerika'lı gibi de durmuyordu zaten. Yetimhanede ki bakıcılarıyla büyüdü. O'na Brelyna dediler.
Bakıcıları Brelyna'yı çok sevdi, O'na çok iyi baktılar. Brelyna yetimhanede de olsa sevgiden mahrum büyümedi çünkü bakıcıları gerçekten Brelyna'nın üstüne titredi. Diğer çocuklar tarafından kıskanıldı, bazen dövüldü bazen ise tehdit edildi. Çocuk çapında zorlu süreçlerden geçse de küçük haliyle şikayet edip ağlamak yerine olayların nasıl üstesinden gelebileceğini düşündü, arkadaşlarına bazen kendi payından artırdığı yemediği çikolataları götürerek arkadaşlıklarını kazandı. Brelyna burada öğrenmişti insanların menfatlerine gittiğinde değişebileceklerini. Gözlem yaparak yetimhanede eğitimlerine ve yaşamına devam etti. Okuma yazmayı aldığı ufak eğitimlerle çözmekte zorlanmıştı fakat burada zamandan bol neyi vardı ki? Okumaya çalışmaya devam etti, okumayı öğrenene dek.
BRELYNA CASSIDY
Günler birbirinin ardını kovaladı, artık diğer çocukların kıskançlıklarını durdurması için çikolata verip sevgi göstermesi yetmiyordu. Diğer çocuklar Brelyna'yı kıskanıyordu çünkü birisi eğer evlat edinmek isterse direk O'nu seçeceklerini biliyorlardı. Olduğu süreç içerisinde kendini geliştirmişti, zekiydi. On yaşında piyanist bir adam tarafından evlat edinildi. Evlat edinmiş olan ailenin çocukları olmuyordu, pek paraları yoktu fakat mümkün olduğunca nostaljik bir evde yaşıyorlardı. Eve girildiği anda rönesans tablosuna bakıyormuş gibi hissediliyordu. Üvey ailesi Eleanor ve Peter Cassidy on beş yaşına gelene kadar O'na güzel baktılar, Lisenin son sınıfında üvey babasıyla piyano çalmayı öğrendi, sanatı ve klasik eserleri çok sevdi. Üvey babası öğretti bir çok şeyi fakat altı yıl virtüöz olmak için yeterli miydi? Elbette yetersizdi. Daha gideceği çok yolu olduğunun farkında olarak, ilk defa hayattan ne istediğini biliyordu, konservatuara hazırlanmak istedi ve ailesi bu konuda üvey kızları olan Brelyna'yı destekledi. Brelyna, daima piyanonun başında genç oldu. Ailesine olan minneti çok yüksekti, eserler içerisinde büyümüştü. Sanatla yontulmuş ve erken yaşta klasiğin tadını hissetmişti.
Konservatuara hazırlanırken üvey annesi trajik şekilde kaza kurşununa denk gelerek ölmüştü. Üvey babası ise eşinin ölü bedenini gördüğünde cinnet geçirip hastanenin terasından atlayarak can vermişti. Brelyna artık reşitti, gidebileceği bir yetimhanede yoktu. Üvey ailesinden ona kalan ev, araba ve Cassidy soy ismi olmuştu. Üvey olduğu için aileden kimse onu istemedi, para yardımı yaptılar fakat kimse Brelyna'yı yanına almadı. Ailesinden kalan evide amcası hemen almıştı, evrak üzerinde sahtekârlık yapıp evi ondan aldılar. Artık Brelyna hem yalnız, hem evsizdi. Özel Piyano dersleri verdiği ufak bir sanat dershanesinde çalışıyordu. Küçük çocuklara başlangıç düzeyince eğitim veriyordu, biriktirdiği parayla ve ailesinin akrabalarından gelen para yardımlarıyla da motellerde kalıyordu. Ailesi için üzülüyordu fakat Brelyna zaten hayata şanssız gelmenin ne demek olduğunu geçmişiyle çok iyi öğrenmişti, yine şikayet etmeden hayatına devam etti fakat bazı geceler elbette göz yaşlarıyla ıslattı ucuz motel yastığını.
Zamanın ardından, üç ay yaşadıktan sonra bir gün ünlü bir piyanist olacağına, ailesinin ruhlarını onurlandıracağına dair ant içti, hayallerini gerçekleştirmek üzere Vice City, Vinewood'a tren bileti aldı, içinde ilginç bir heyecan ve merak duygusu içerisinde trenin camından yolculuğu seyrederken buldu kendini. Cebinde bir miktar parası ve yolda kimse tarafından haber alınmak istemediği için kırmış olduğu telefonsuz haliyle Eric Satie'nin hayatını okuyordu. Bir gün modern yüzyılda klasik eserler besteleyebilecek yeteneğe ulaşmanın hayalleri içerisinde yolculuğuna devam etti, yolculuğu kim bilir hayalperest Brelyna'yı yaşayan ve büyük olan Vice City şehrinde nereye götürecek..