88122. Chris Blanchett

Dün gece Rodeo'da kurşunların ortasında kaldım. 
Arkamdaki acemi bir polisin omzumu sıyırtmasıyla dikkatimi kaybettim, 
ve bir anlık dalgınlığın ardından kendimi mermilerin yağmurunda buldum. 
Çapraz ateşin ortasında yere düştüğümde tek düşündüğüm şey şuydu: 
"Bitti..." 

Beni hastaneye götürdüler. 
Gözlerimi açtığımda loş ışıkların altında yalnız bir yatakta yatıyordum. 
Yanımda birkaç memur vardı ama çağrı çaldığında hepsi gitti. 
Geriye sadece sessizlik kaldı. 

O kadar sessiz ki, kalp atışlarımı kulaklarımda duydum. 
Doktorların bile yüzüme bakmadığını fark ettim. 
Çünkü başında kimse yoksa, yaralı bile görünmez olurmuş. 

---

O an fark ettim... 
İnsanı öldüren kurşun değil. 
İnsanı öldüren, hastane yatağında yapayalnız uyanmaktır. 

Dün gece Temple'nin sessiz köşesinde, genç memurlara sahada hayati bir ders verdim. 
Bazen bir operasyonu başarıya ulaştıran şey, parmağınızın tetiğe ne kadar hızlı gittiği değil; 
karar anında kafanızın ne kadar berrak olduğudur. 

Omuz omuza görev yapan her memur, birbirinin canından sorumludur. 
Birinin tereddütü, diğerinin mezar taşı olabilir. 
O yüzden gençlere şunu söyledim: 


O an onların gözlerindeki ciddiyeti gördüm. 
Belki bir gün, aynı sözler onların hayatını kurtaracak.