Vice Role Play | Yazarları

Merhabalar ;

Bu konu altına bir yere yazdığınız yazıları paylaşarak, insanlara bir hikâye(Esinlenilen, Hayal Gücüne) belki bir anı yazısı ve benzeri daha birçok şey.

*Şahsım adına konuşmak gerekirse akşam kısa bir mektup yayımlayacağım.

Sevgilim,

Kilometrelerce yol gittim, nehirler aştım, dağlardan geçtim. Istıraplar çektim ve güneşi izledim. Karşına çıkıp sana şunu diyebilmek için: Seni seviyorum.

Mavinin, Sarının, Yeşilin, Beyazın canlılığıyla yüreğim bir kelebeğin narin kanat çırpışı gibi çarpmasını anlatmak için geliyorum, beni kırma olur mu?

Thoreau'nun felsefesini izlemek için arkama baktığımdaki boşluğu görebilmek epey zor oldu. Rüyalarda buluştuğumuz güzel günler gibi olabilmek umudu ile nefes aldığın şehre geleceğim. Gece valizimi yarınki yolculuğun heyecanı ile hazırlayıp, evlerle çevrili, dar sokaklarda sana bir mektup vermek için uykuya dalacağım. Beraber geçireceğimiz günlerde, izlenecek gün batımları, arşınlanacak kaldırımlar, ay ışığı altında yapacağımız yürüyüşler için dua edeceğim. Gece rüyamda, karşımdaki çiçek bahçesinden içeriye kadar giren ışıltı ile uyandırıldım. Öylece duruyordun, acaba bahçenin içerisinden gülerek bana doğru gelir miydin? Penceremden içeriye giren tatlı meltemin esintisine eşlik eden kumru kuşunun sesi ile güne uyandım. Bir an baktım, sahiden oradaymışsın gibi. Havası ile yeniden dirileceğim, renklerin karmaşıklığı ile başımın döndüğü bu güzel şehre anlam kazandıran sen güzel, göreceğim gözlerde bayılacağım diye yüreğim çarpıyor. Nerede çürüttüm bu ömrümü? Bir aşkın parıltısında mı? Bir maceranın uzaktan parlayan ışıltısında mı? Fotoğrafın olduğu kayanın oraya geldim, senden sonra yosun tutmuş, iyice kararmış. Rüzgârın bir sağa bir sola savurduğu ağaçtan kopan yaprak gibiyim; kurumuş, tutunmaya, bir cana ihtiyacım var. Tam oturduğun yerde oturuyorum. O anki havanın esintisinin güzel sarı saçlarını havalandırdığını hissedebiliyorum. Akşam olduğunda güzel bir akşam yemeği hazırlamak istedim sana, yorgunluğunu güzel bedeninden atmanı isterdim. Sabah uyandığında gardırobundan seçeceğin kırmızı, mavi çizgili elbisenin üstüne İzmir'in tatlı Eylül esintisine narin bedenine vurmaması için üzerine alacağım beyaz örme hırkayı giymenin, o güzel gerdanına en sevdiğin kolyeni taktığın ana şahit olmak isterdim. Arkada çalan Beklenmeyen Misafir şarkısıyla seni izliyorum. Dağ Çilekli bir Türk Kahvesi içtim. Ara sokaktan bir an karşıma çıkacaksın diye beklerken, bir kızı gördüm. Bir an çok benzettim o olabileceğim düşündüm. Bir kere daha yaşamıştım, uzun uzun arkasından bakmıştım.Buraya tekrar gelirsen diye epey bekledim. Bir çok insan geldi, gitti. Sen gelmedin. Acaba görmek seni, uzaktan görmekten daha kötü gelebilir mi? Bu sefer hiç ayrılmamak istemez miyim? Sesini duyduğumda bir daha başka bir şey duymak istemezsem eğer? Bu acı ile sende uzaklaşmak beni mahveder mi? Belki de şimdi uzaklarda gülüşünü saçıyorsun. Görmek isterdim. Sadece güleceğimiz birkaç saate ağlamalarımızı, kahkahalarımızı, yalnız başımıza yürüyüşlerimizi, uzaklara dalışlarımızı sığdırmak istedim. Sana hiçbir şey diyemem, kızmaya nasıl hakkım var ki? Aptal bir düşünce denizinde yüzdüm. Özür dilerim.

''Bize bir ömür daha gerek, çünkü bu ömrümüzü umud ederek geçirdik.'' Sadi Şirazi

*Tanrı'ya yazdığım iki şiir.

Perdemi havalandıran rüzgarın içerisinde olduğunu biliyorum, sevgilim.
Sabahki huzurun, gecedeki ferahlığın, beni sana daha da aşık ediyor.
Seni bir kez görmek, dokunmak isterdi bu aciz kalbim.
Kumru kuşunun sesini duyuyorsun değil mi? Tahmin ediyorum ki, cevabın evet.
Sana benim gibi aşk şiirleri yazıyor, sevgisini haykırıyor.
İnanıyoruz ki, iki ateş var ey sevgilim, birincisi can yakar, ikincisi ise sevgimizin ateşi.
O ise, o ateş ise... Bu ufacık dünyayı kül eder. Bilirim ki,
Tahtının yanında olacaktır, ona sahip kişiler, dört bir yanında.
Oyunlar bizi vazgeçiremez, ama o devam edecektir.
Bizde seni sevmeyi...

Bilir misin ey günahsız, içindeki ateşi?
Acıtır mı ki canımı?
O'nun iki ateşi vardır ey günahsız güzel,
Bendeki hangisidir, sevgilim,
İkinci ateştir ey güzel, acıtmaz canını,
İçimdeki ateştir ki beni yaşatan,
Sevgisi ile yanıp tutuşur, senden ayırmaz O'nu hiç,
Nedir bende ki bu sevgi,
Kudretini en ufak karınca dahi fark eder, eğilir önünde,
Derler ki ey sevgili, pişman oldu,
Bırak sen onları ey güzel, aşkı bulmak vardır, bulamayanlar birinci ateştedir yeri,

Bir hikâyeme ait Günlük yazısı.

Perşembe, 6 Aralık. 1930 -

Sanırım her ağladığımda, kendimi şu küçük ağacın yanında buluyorum. Onun gibi etrafında sayamadığım kadar ağacın bulunmasına rağmen, hepsinden uzakta büyümüş, benim gibi yalnız. Yanımda bir kova su eksik olmuyor. Dertlerimle onu büyütemem. Ve benimle yaşıt bir arkadaşım daha var. Üzgün hissettiğimde yanımda oluyor, tesadüf müdür yoksa başka bir alemden mi geliyor, bilmiyorum. İçimdeki karanlığı def ediyor, yarın için sözleştik hatta, buraya bir sevgi ağacı dikeceğiz. Bana gerçekten dallarından yetişeceğini söylediği sevgi meyvelerini yediğimizde içimizdeki kötülükleri temizleyecekmiş. Ona inandım.

Salı, 28 Şubat 1942 -

Kilise yolunu tuttuğumuzda çok ümitli idi O'ndan. Eteklerine yapıştı ve ondan diledi. Hatırladığım kadarıyla şöyle dua etmişti: ''Bütün insanların annesi, anne olmayı kim istemez ki?''. Kuşların iç rahatlatıcı, kanat çırpışlarının etrafa yaydığı serinliğiyle ferahladık ikimiz de, lâkin geri aldılar onu ondan.

Salı, Aralık 6 1943 -

Onu daha sonralarda gördüğümde bana zarar vereceğini düşünmüştüm, korkmadım değil. Ona şunu söyledim: ''Sende mi bana zarar vereceksin?'' Bana şöyle bir cevap verdi: ''Yer gök bir olsun, denizler dağlar bir olsun tanrı seni korumam için gönderdi ey güzel." gülümsedim.