Nora Bertha Rosenthal

.......

Nora Bertha Rosenthal ..................................................... İsim : Nora Soyisim : Rosenthal Doğum Yeri : Almanya/ Berlin Doğum Tarihi : 01 Haziran 1999 [22] Burcu : Boğa Dini : Hristiyan Konuştuğu Diller : Üst Düzey Almanca Eğitim : Berlin Özgür Üniversitesi / İnsan Kaynakları İlişki Durumu / Medeni Hali : Bekar Mesleği : X Ten Rengi : Beyaz Saç Rengi : Sarı Boy : 1.68 Kilo : 56 Göz Rengi : Mavi Kullandığı Aksesuarlar : Dinlendirici gözlük Ek Bilgiler; Karakteristik ; Azimli ve çalışkan bir kadın. Çok fazla konuşan bir kişi olduğu zaman katlanamıyor. İnsanlarla konuşmaktansa uzun uzun bakışmayı, bakışları ile kendini ifade etmeyi sever. Hobi ; Çiçekler ve Yemekler. Yemek yapmayı çok fazla seviyor. Eğer onu üzdüyseniz bir çiçek ile sevindirebilirsiniz. Fobi ; Yalnız kalmaktan ve karanlıktan çok korkar. Gece yatarken hala oyuncak ayısına sarılıyor.

Karakter Hikayesi Birinci Bölüm.

   01 Haziran 1999, evet. Bu tarihte açtım gözlerimi Dünya'ya. Oldukça sağlıklıydım, hem ideal bir kilo da Dünya'ya gelmiştim. Hiç bir terslik yoktu. Ailem mutlu, doktorlar zor bir operasyonu başardığı için mutlu, hemşireler eline ufacık bir bebek aldığı için mutlu, kim bilir belki o zaman Dünya'ya geldiğim için ben bile mutlu olabilirim yani, belki. Çocukluğum ailemin sıcacık sevgisi ile geçti. Okulum da ne kadar parmakla gösterilmesem de, başarılıydım işte. Ne yani her çocuk evine bir yığın başarı belgesi ile dönecek değil ya... Yaşıtlarımın aksine ben o zamanlar ip atlamak, saçma bir çocuğun peşinden yirmi kişi koşarak kovalamak, sürekli bir şey tutturup elime geçene kadar ağlamıyordum. Genellikle içime kapanık birisiydim. Kendi iç Dünya'mı çiçekler ile konuşarak aktarıyordum, göz yaşları dökmektense.. Ah evet doğru, öğretmenlerimden Arthur bunu sezmiş olsa gerek. Aileme durumu izah edip en yakın zaman da profesyonel bir destek almamışı istemiş. Daha çocuğum, çocuk! Ne bekliyorsun benden? Her neyse. Ailem de benimle konuşup ilgilenmektense saçma bir öğretmenin söylediklerine daha fazla değer verip uyguladı. Şimdi anlıyorum. Zamanın da her fırsatta bana kızmalarını, bağırmalarını, ceza vermelerini, elimdekileri yasaklamalarını ne yazık ki şimdi anlıyorum. Üzgünüm anne, baba. Kızınız asıl şimdi Dünya'ya gözlerini açtı ve yaşamayı öğrendi.

İkinci Bölüm

    Yine o oda. Her yer de raflar bulunan ve raflar da ismini cismini bilmediğim düzenilerce kitap bulunan o oda, Profesör Johns, uzun ve kıvrımlı yapısı deri olan soğuk koltuk. Yine terapideydim işte. Tezlerine ve bulgularına göre sanırım şizofren mişim. Boşversene, çocukluğumdan beri bu saçmalığı bana söyleyip duruyorlar zaten. Pekala, önceden çocuk olduğum hakkında savunma yapabilirdim artıkf akat ne yazık ki yaşım 14'e geldi. Kendime daha çocuk diyemem heralde? Göğüslerim falan çıkmaya başlamıştı, iğrenç bir dönemdi. Her neyse konumuza dönelim. Profesörün sanki üstüne boya kovası attığı resimlere tekrar bakıyordum ve anlam vermeye çalışıyordum. Çalışıyordum ama resimlerin neye benzediğine değil neden her gün bu lanet terapiye geldiğimi. Neden lanet olası çiçeklerim ile beni yalnız bırakmadıklarını düşünüyordum. Profesör ile 6 yaşımdan beri görüşüyordum. Babamdan daha çok o adamın yüzünü görüyordum. Yıllar geçmesine rağmen şizofren olmadığımı kabul etmiyordu. En azından odasındaki çiçekler ile konuşmama izin veriyordu nadirde olsa bu izin verilen vakitler de çocukluğuma dönüyordum sanki. O her laleye bakıp içime kokusunu çekişimde... Kalbimi ufak bir kıvılcım değip bütün bedenime mutluluk salgılamasına sebebiyet veriyordu. Bu yüzden nefret de etsem buraya gelmeyi kısmen seviyordum. Yani şey, birazcık. Çok uzun sürmeden senelerdir süren çalışmasını tamamladı ve hastalığımın şizofrenlik yerine asosyallik olduğunu çözdü. Oysaki asosyalliğin hiç bir belirtisi görülmüyordu bende. Çünkü akranlarım ile vakit geçirir, onlarla gezer, evime davet eder, barbie bebeklerimiz ile oynardık. Fakat bir eksiklik vardı. Ben bunları eğlenmektense normal bir kız gibi görünmeye çalıştığım için yapıyordum...

Üçüncü Bölüm

Kendi kararlarımı alacağım bir yaşa geldiğimde artık o profesörün yanına gitmeyi bıraktım. Artık kendimi daha çok çiçeklerin arasına atıyor ve tüm günler onlar ile konuşuyordum. Ailem artık bana karışamadığı için çok fazla şey yapmıyordu ve bu duruma gerçekten alışmışlardı. Yıllar geçti ve artık üniversiteye gitmem gerekiyordu, hala Almanya'da olduğumuz için Berlin Üniversitesini kazanmıştım. Ah hatırlıyorum, orada bir çocuk vardı ismi Jack.. Sanırım çiçeklerime en çok onun adını söyleyip onu anlattım. Jack benim bir üst sınıfımdaydı, evet o zamanlar akranlarım hep üst sınıfları severdi, neden bilmiyorum sorgulamadım... Her neyse, Jack ile bir gün konuşmaya karar verdim, okulun beşinci ayıydı evet öyle hatırlıyorum. İnanır mısınız? Jack ile konuşmamdan sonra oda benimle birlikte olmak istediğini söyledi. Tabii bu bir yıl önceydi, şuan tamamen bağımız kesik olması dışında sorun yok..

Vice'a geliş Birinci Bölüm

   Jack gerçekten iyi bir adamdı evet, evet öyleydi.. Her neyse Nora konuyu dağıtmayalım .O zamanlar uzun saçları vardı, metalci olmak istiyor sürekli Iron Maiden dinliyordu. Ah.. Kulaklarım hala o gürültülü şeylerden dolayı ağrıyor. Ben daha çok sakin ve rahatlatıcı şeyler dinlemeyi seviyordum. Yani en azından keman sesi ile çiçeklerimi sulamak benim daha çok hoşuma gidiyordu. Jack ile güzel bir ilişkimiz vardı, tabii sonraları bozulan ve hiç yolunda gitmeyen şeyler yaşandı. Bu sebeplerden dolayı sürekli ayrılıyor ve tekrar barışıyorduk, bunların olması artık canımı sıkıyordu gerçekten sıkıcı durumlar yaşanmaya başlamıştı.

İkinci bölüm

   Jack ile ayrılmaya karar verdik, bu insanların başına gelebilecek olağan durumlardan birisi tabii, fakat her gidişte birileri üzülüyor. Jack gerçekten iyi birisiydi onu kötüleyemem bana gerekli yardımı ve desteği ne olursa olsun sağlamıştı. Her neyse ben konuyu Jack üzerinden sürdürmeyeceğim. Üniversitem bittiğinde şehir değiştirmek istedim Amerikaya geldim ve bir farklı rüyaya girdim! Ama ne rüya!

Üçüncü bölüm

  Vice Şehrine geldim, tanrım ne renkli bir dünya! Almanya böyle değildi, şehire ilk girdiğim an o farkılılığı hissedebiliyordum. Tanrım.. Önce kendime bir ev ve iş bulmam gerekiyordu, şanslıydım. Çünkü parasal yönden sorun çekmiyordum, hem o koca kıçlı Jack bana bir şeyler vermişti. Kendime önce güzel bir yerde ev kiraladım, evden sonra iş aradım ve aradım... Sonra günlüğü altmış dolar olan bir iş buldum ve onda çalışmaya başladım. Huzurlu bir şekilde yaşıyordum ki Jack çıkıp gelene kadar, beni özlediğini ve bir süre benimle konuşmak ve yanımda kalmak istediğini söyledi. Ben onun davranışlarına soğuk davranmayı seçmiştim, çünkü korkuyordum kendinde değil gibiydi, belkide tek kalmıştı ve yalnızlığından dolayı beni kullanmak istemişti? Bilmiyordum.. Tabi bir gece her şeyi açıklayana kadar. Her şeyi anlattı bana.. Aslında şehire gelmesinin nedeni saçma ve istemeyeceğim işlere girmesinden dolayıymış. Benim yanımda korunmak için kalıyormuş, bunu duyunca onu evimden kovdum kendimi ondan uzak tutuyorum. Tutacağım. Her neyse benim adım Nora, Nora Rosenthal işte bu benim hikayem!.

Bertha adı

Hey! Unuttum söylemeyi, ikinci adım Bertha aslında babaannemin adı! Ah bana doğum günlerimde hep gül verirdi. Ben onları kurutup kurutup saklardım. Bana kızardı kendi adını kullanmadığım için, ben de hep onun yanına gidince Nora yerine Bertha ismimi kullanmalarını isterdim, hoşuna gidiyordu çünkü böyle olunca. Tanrım umarım ona huzurundan güzel bir yer vermişsindir.

Günlük.

Tanrım ne yorucu bir gün. Bugün kendime farklı kararlar alıp işimden ayrılmak seçtim, sanırım patronum bana fazla kırıldı. Ah sevimli kül kedisi üzgünüm artık bu kızın kendine yeni şeyler edinmesi gerekiyor. Şirketten çıkarken oradaki çalışanlar ile vedalaşmak beni biraz etkilemiş olsa da o çayımı sürekli soğutup getiren lanet Hank'den kurtuldum. Tabii yine de özleyeceğim şeyler var...

Çiçeklerim ile uğraşmaktan televizyon izlemezdim. Sonra o kişi bana bu saçma ama kendine bağlayan "Çizgi filmi" önerince televizyonun başından kalkamaz oldum.. Toradora bana bir şey katıyor mu? Hayır. Sadece değerli vaktimi benim ellerimden alıyor! Fakat kendimi Aisaka'ya benzetiyorum. Neden mi? Fazla tamtlı olduğu için.. Ben de öyleyim!

Bir hafta önce Rockstar Studio ile beraber bir şeyler yapma kararı aldım ve ortaya depresif ama güzel bir iş çıkardığımıza inandığım ilk parçam çıktı. Komik olanı ben bunu yazarken acaba ne düşünüyordum? Ne hissediyordum? Bu kadar depresif bir şeyi benim yazmış olmam çok zor.. Gerçekten o sıra sanırım olmayan dertlerim aklıma gelmiş olmalı.. Yoksa gerçekten zor.

r2

Tatlı kız. Gidip bi tanışmak lazım  ;) 8) :-*

en önden

Slm tnşlm mı

şurayı alim

Tatlılar  tatlısı  :-* yerimi aldım ben  O:-)

yerimi aldım, başarılar :-X

basarilar