 |
xx |
Childhood 1/3
Thomas ve Beate Hougaard çiftinin çocuğu olan Lisbeth, 1996'nın sonlarında Norveç/Sandefjord sınırları içerisinde hayata gözlerini açmıştır. Kocaman mavi gözleri, açık beyaz teni ve yüzündeki çillerle daha çok küçük yaşlarda ilgi odağı olmuştur. İlk on yaşında son derece uysal, herkesle iyi anlaşan bir yapısı vardır.
On bir yaşında Lisbeth'in annesi Beate'nin trajik bir şekilde ölmesi, kişiliğinde belirli ölçüde değişime neden olmuştur. Lisbeth annesini çok severdi. O zamanlar en büyük zaafı annesiydi. Onun ellerinden kayıp gitmesine alışamamış ve her gece onun masalları için babasına ağlıyormuş. Yaklaşık bir sene annesinin öldüğünü kabullenememiş ve ona göre yaşamış. Tam on iki yaşında gerçek yüzüne vurulduğunda annesini o gün içinde öldürmüş. Bu olay, onu daha agresif ve çekilmez biri yapmaya başlamıştır. Öyle ki, babası bile onu toparlayamamıştır.
Babası, doktorların "hava değişimi" tavsiyelerini kabul edip, Lisbeth'in eğitimini Almanya'da tamamlamaya karar verdiler. Babası kimyagerdi. Zorunlu atanma dilekçesini imzalayıp Almanya'da bir laboratuvara iş başvurusunda bulundu. İş başvurusu onaylandığında tüm işlemleri halledip Almanya'ya taşındılar. Lisbeth'in babası o dönemlerde içmediği kadar sigara içiyor, yapmadığı kadar işleriyle uğraşıyordu. Lisbeth'i okuluna bırakıp hayatı umrunda olmayan bir adama dönüşmüştü. Yaklaşık iki yıl sonra içtiği sigaradan ve yaptığı kimyasal, rafine edilmiş maddeler üzerinde çalışmaktan dolayı Lisbeth'in babası beyin kanserine(tümöre) yakalanmış. Bu sırada Lisbeth olduğu durumun farkında ve sıfır psikoloji ile hayatına devam etmeyi sürdürüyormuş. Babasına yapılan tedaviler ve ameliyatlar başarısız olduğundan dolayı tam 14 yaşında babasınında acı bir şekilde ölmesiyle hayata gözlerini tekrardan açmış. İlerleyen süreçlerde Lisbeth'in Norveç'te bulunan birincil dereceden yakınını görmeyen Almanya devleti onu o zamanların yurduna kalması için yerleştirdi.
Hagelstein's 2/3
O sıra yurtta kalmaya devam eden Lisbeth yurtta bulunan çocuklar tarafından ezilmeye başladı. Orada bulunanlarla kavga etti, epey dayak yedi. Beyninin içinden bu psikolojiyi çıkartmak için kişisel eşyalarından mp3 çalar ve kulaklığından müzik dinliyor, defter ve kaleminden kara kalem yapıyordu.
Hagelstein ailesi orta gelirli bir aileydi. Düzensiz olarak huzur evlerini, yurtları ve çeşitli eksik gördüğü yerleri ziyaret ederdi. Oradaki insanlarla konuşup mutlu olurlardı, mutlu ederlerdi. Bay Hagelstein, Hannover Restoranında aşçı olarak çalışıyordu. Bunun aksine Bayan Hagelstein, süpermarkette tekstil reyonu görevlisiydi. Hagelstein ailesi bir teneffüs zamanında çocuk topluluğun kavgasına denk geldi. Yurt tarafından kısa süreli(bar kavgası) ayırıldı, herkesi yurt sahibinin yanına yolladı. Yurt sahibi otoriter bir adamdı ve alkolikti. Çocuklara şiddet uygulamazdı fakat şiddetten beter ederdi. Yurt Müdürü Bergius, çocukları azarlarken odaya Bay Hagelstein girdi. Özür dileyerek böldüğünü söyledi ve sonra aralarında gülüp sarıldılar. Yurt Müdürü Bergius ve Bay Hagelstein kadim dost sayılırdı. Bay Hagelstein tek tek çocukları inceledi, o an Lisbeth odadaydı. Lisbeth sokakta bırakılmış bir köpek yavrusuna benziyordu. Yüzü kıpkırmızı, korkulu ve yardıma muhtaç bakışlarını karşısındaki uzun adama bırakıyordu. Yurt görevlileri çocukları dışarıya çıkarttı ve Bay Hagelstein ile eski günleri yâd etti. Bay Hagelstein'in bir kızı ve bir erkek çocuğu vardı. Einhard ve Samira. Einhard altı, Samira yedi yaşında. Bay Hagelstein, Lisbeth'i ortaya atarak onun hakkında konuştu. Onun ailesinin olup olmadığını sordu ve durumunu öğrendi. Evine gidip eşiyle bunu konuşup tartıştı. Çocuklarına bir abla olarak alıp almayacaklarını yaklaşık bir ay tartıştılar. Sonrasında birlikte gidip Lisbeth'i oradan kurtarmak için harekete geçtiler. Aylığının son günüydü, ceplerini renklendirmişlerdi. Hagelstein ailesi için normalinden mutlu bir gündü onlar için. Kültürüne bağımsız çok yardımsever bir aileydi. Lisbeth'i oradan kurtardılar ve kendi kültürünce eğitmeye çalıştılar. Lisbeth kısa sürede aile ortamına ısınamayıp yaklaşık 5-6 ay kendisinin neden orada olduğunu, başına bir şey gelip gelmeyeceğini merak edip korkarak yaşadı. Hagelstein ailesinin sıcaklığı en sonunda onun kalbine işledi. Kardeşleriyle oynayıp derslerine ağırlık verdi. Onlarla iyi anlaştı ve manevi annesi, babasına sonsuz sevgiyle bağlı kaldı. O yaşlarında sorunlardan kurtulup lise hayatının tam ortalarında Rock müziğine ve kara kalem sanatına devam etti. İkisi birbiri ile aynı olmasa da zevkle bağlıydı bu ikiliye. Ailesinin desteği ve kendisinin tatillerde çalışması ile kendisine bir elektrogitar aldı. Buna heveslenip elektrogitar derslerine gitti. Kara kalem için bir derse gitmesine gerek yoktu çünkü doğuştan gelen bir yeteneği ve ilgisi vardı. Hobi olarak bunları yaparken üniversite sınavına çalışmak için resime gayret gösterdi. Hannover üniversitesinde Güzel Sanatlar bölümüne katılım sağladı. O sırada üniversite ilişkilerini sürdürürken Samira ve Einhard'ın büyüme yıllarında onlara destek verdi, en yakın arkadaşları oldu. Derslerine yardım etti, insan ilişkileri hakkında tavsiyeler verdi ve onları ailelerinden bir yana yetiştirdi. Lisbeth'in etkisi altına kalan Samira, onun hayata bakış açısını kendisine hayat mottosu edinmişti. Ergenlik çağlarında onu çok iyi anlayan birini gören Samira, Lisbeth için "yaşadıklarımı yaşamasın" örneğiydi. Üniversite bittikten sonra yeni hayatına merhaba dedi.
[spoiler]Samira, Lisbeth'in bir kopyası değil fakat duygusallığı ona benzemiş görünüyor.[/spoiler]
Hannover to Vice City
Eğitimini tamamladıktan sonra iş hayatına atılmak adına çabalar gösteren Lisbeth, burada istediği başarıyı elde edememiştir. İşe yaradığını hissetmek onun için güzel bir his olsa da başarısızlık duygusunu bir kere yaşamış insan olarak işe yaramamazlık düşüncesi beynini kemiriyordu. Bunun adına kendi alanında iş ararken aynı zamanda Pizza Hannover'de işe girdi. Orada mutfak üzerine çalışmayı denedi. Yaklaşık iki hafta içerisinde pizza malzemelerini ve hamuru öğrendi. Kendisine zor gelen şeylerin aslında ne kadar kolay olabildiğini o iş sayesinde öğrendi. Bir yıl boyunca orada çalıştı. Sosyal ilişkileri kuvvetlendi, satış danışmanlığında iyileşti, hijyeni en ince ayrıntısına kadar öğrendi ve daha önemlisi iş ahlakını kavradı. İş ahlakı onu olgunlaştırdı, büyüttü. Pizza hamurunu fırlatmayı, çırpmayı o kadar iyi yapıyordu ki kimi müşteriler bir kalça tokatlanma sesi duyduğunu iddia ederek restorant müdürüne şikayette bulundu. Bundan dolayı azar yiyen Lisbeth, şovunu kenara bırakıp işine odaklandı. İyisiyle kötüsüyle hayatını orada bir sene geçirdi. Ailesine bir desteği olmuyordu ama zararı da olmuyordu. Kardeşlerinden ayrılmak istemiyor olsa da, Almanya'daki zamanı koruyucu ailesinden dolayı git gide kısalıyordu. Koruyucu ailesinin onu gönderme isteği, içten içe onu kanser ediyordu. Biyolojik ailesiyle neredeyse yıllardır görüşmeyen Lisbeth, koruyucu ailesinden de mesafeli tavırlar gördükçe içi içine sığmıyor, uzaklaşmak istiyordu. Bunak tavırlarından sıkılmıştı artık. Herkesten kopup, önüne bakmalıydı, belki de kendisi bir aile kurmalıydı. Çalıştığı işlerden artan paralarını biriktirmeye başladı. Çalıştığı süre boyunca biriktirdiği paraların hesaplamasını yaptıktan sonra biriktirdiği parayla potansiyelinin en fazla olduğunu düşündüğü rüyasını, Vice Şehrini görmek için en yakın uçak biletini aldı. Biriktirdiği tüm parasıyla tek yönlü bir uçak bileti aldı ve ardında bıraktığından dolayı tek üzüldüğü kişiler olan üvey kardeşlerine bir veda mektubu ve ulaşabileceği birkaç kontak adresi bıraktı. Vice Şehrinin yolunu tuttu. Uçakta büyük bir trajedi olmasa bile en azından huzurlu olabileceğinin hayalini kurdu.
|