member of valachi, ray alcatraz

Bir insanın canı çok değerlidir, değil mi? En azından çoğunlumuz böyle düşünürüz. Yıllarca hayat mücadelesi vermek, seçimler yapmak, seçimlerin sonuçlarına katlanmak, sorumluluklar üstlenmek, eğlenmek, üzülmek... Aslında hepsinin boş ve saniyeler içerisinde sonlanabileceğini, hayatın kolayca bitebileceğini hiç düşündünüz mü?  Şimdi size bunu neden düşünmeniz gerektiğini anlatacağım. Bu sefer hikayemizin ana karakterlerinden birisi Ricky Sanfelippo, önce onu tanıyın.

Ricky Sanfelippo Ricky; otuzlarında, para kazanmayı bilen birisi ve benim ortağım. Bu işlere başlamadan önce taksicilik yapıyormuş. Biten bir evliliği ve ondan kalan bir kızı var, her hafta onunla görüşür. Ricky bana göre ekipte bulunan en sağlam adamlardan birisi. Birbirimizle sürekli konuşur, durumların krtiğini yapar ve karar alırız. Kendisi epey de çalışkandır, bu yüzden patronlar onu sever. Onunla beraber onlarca şeye tanıklık ettik ve birbirimizi kolladık, hala da böyle devam ediyor.

Her neyse, hikayeye devam edelim. Olay yine, elbette, Centilmenler Kulübü'nde başladı. İki topluluğun kavgası sonlanmamış ve Valachi kararına başvurulmuştu. Toplantıda üç taraf vardı; Abruzzi, Delije ve Valachi adına Adrian Lombardi. Abruzzi ve Delije tarafları günlerce birbirine girmiş ve çatışmalar durmak bilmiyormuş. Anladığım kadarıyla savaş sebebi de epey saçma şeyler. Bir taraf diğerini tehdit olarak görmüş ve çatışma başlatmış, günlerce böyle devam etmiş. Toplantı sırasında iki taraf da kendi haklılığını savundu ve sürekli atıştılar. Toplantı sonunda Lombardi kararını verdi ve Abruzzi tarafı, Delije'ye $50.000 borçlandı. Olayların asıl kısmıysa toplantıdan sonra başlıyor.

Lombardi iki tarafı da uğurladı ancak Delije için savaşmış bir siyahinin gitmesine izin vermedi. Ben olayları anlamaya çalışırken Lombardi'nin arka tarafta Ricky'e tabanca verdiğini gördüm. O an yeni bir işimiz olduğunu anlamıştım, infaz.

Ricky, ben, Carlo, Vale ve infaz edeceğimiz siyahi arabalara bindik. Adama şehrin onun için güvenli olmadığını, onu güvenli bir yere götüreceğimizi falan söyledik. Issız, ormanlık bir alanda park ettik ve araçtan indik. Herif bir şeylerin yanlış gittiğini anladı ancak artık her şey için çok geçti. Gözlerimin önünde Ricky tabancasını çekti ve dibindeki adamın suratına ateş etti.

Göz açıp kapayıncaya kadar adamın yere yığıldığını gördüm, kulağımda ise felaket bir çınlama vardı. Bu infaz diğerlerinden farklıydı benim için çünkü... Çünkü artık kafamda ne "Şimdi ne olacak? Birini öldürmek bu kadar kolay mı?" gibi felsefik sorular vardı ne de "Ya yakalanırsam?" gibi bir şüphe. Birinin karşınızda öldüğünü, ancak hiçbir şey hissetmediğinizi düşünün, ne acı değil mi? Tam olarak bu durumdaydım. Birisinin ölümüyle değil de, problemin ortadan kalkışıyla ilgileniyordum. Bir can gitmişti ama onunla beraber bir problem de çözülmüştü, her şey yolundaydı.

Adamın infazından sonra, ben tabancayı ve yere düşen kovanları aldım, uzakta bir yere gömdüm. Döndüğümde ise çocuklar çoktan cesedi yok etmişlerdi. Arabalara bindik ve geri döndük. Yol boyunca Ricky'le tek kelime konuşmadık, yine de çok etkilenmiş gibi görünmüyordu. Küçük İtalya'ya vardığımızda ise patrona işin hallolduğunu söyledik ve dağıldık. İnfaz listesine yeni bir çizgi daha çekmiştim, dahası da gelecekti...

iyi yorumlariniz için teşekkürler arkadaşlar, gördükçe memnun oluyorum

tüm hikayeler ilk sayfaya eklendi. birkaç bölümün taslağını da hazırladım, yakın zamanda arka arkaya paylaşacağım

bos gecmeyelim

Hiç doğru şeyi yanlış yerde yaptığınızı düşündünüz mü? Bazı yerlerin kuralları vardır ve orada her ne kadar haklı olsanız bile kurallara uymak zorunda kalırsınız. Bu yerlerden birisi de Küçük İtalya.

Little Italy Küçük İtalya, İtalyanlar ve özellikle Valachi için en kıymetli yerdir. Harika yemekler yiyebileceğiniz Salone Paradiso, müthiş içkiler içebileceğiniz Ravenite, eşsiz etler bulabileceğiniz Catania, envanterinde onlarca kitap bulunduran Little Italy Kütüphanesi, birçok kuşa ve ağaca ev sahipliği yapan Giacomo Valachi Hatıra Parkı gibi daha sayamadığım onlarca sağlam mekanı içinde barındırır. Huzursuzluk, kavga, gürültü çıkartmak yasaktır. Little Italy'de konuştuklarınıza da dikkat etmelisiniz çünkü her an herkes yanınızda olabilir.

  Her zaman olduğu gibi Ravenite önünde çocuklarla takılıyorduk, sohbet ediyor, iş konuşuyorduk. Bir süre sonra Leah Lombardi -Adrian Lombardi'nin eşi- geldi ve bize selam verip masalardan birine geçti. Biz sohbetimize devam ederken Leah'a maskeli bir siyahi yaklaştı. Küçük İtalya'nın ortasında dahi olsak içimde bir şüphe oluştu, oraya doğru yaklaştım. Ben yaklaşırken Leah ve maskeli adam konuşuyordu, dışarıdan ufak bir tartışmanın içindeler gibi görünüyordu. Beni gören siyahi, neyi izlediğimi, neye baktığımı falan sordu ve biraz daha ilerleyip tehditler savurdu. Olaylar böyle gelişince laf dalaşına girdik. Biz tartışırken arkadan Pepe'nin seslendi, bana durmamı söylüyordu. Durmak istesem bile karşımdaki bağırmayı sürdürünce suratına yumruğu çaktım ve onu kovaladım. Kaçarken bana Ganton'da işimi bitireceğini falan bağırdı. Ne adam ama değil mi? Dayak yemiş kaçarken bile bağırıp tehditler savuruyor, siktiğimin maymunu. Her neyse, haklı olsam bile Küçük İtalya'da gerginliği yükseltmiştim, ceza alacağımı düşünerek patronları beklemeye başladım.  Akşam saatlerinde Gandolfini ve Sean Parello geldi, onlardan bir süre sonra da Ganton ekibi -kendilerine AGB diyorlar- geldi. Masada AGB ve Michael Gandolfini vardı, olayı konuşuyorlardı.

AGB son dönemde sürekli sorun çıkartan tiplerden oluşuyordu. Bir kere tüm üyeleri maskeli dolaşan insanlardan oluşuyor, nasıl sorun çıkartmadan durabilirler ki? Bu durumlar onlara konuşma sırasında dezavantaj sağladı, Gandolfini muhtemelen karşısındakilerin bir grup terörist olduğunu düşünüyordu. Neyse işte, konuşma AGB'nin lideri Switcher'ın -Problem yaşadığım kişi de kendisiydi- sözleriyle başladı.   Elbette ilk olarak beni şikayet etti. Küçük İtalya'da yapılmaması gereken şeyleri yapmışım ve hatta silah bile çekmişim? Bunu duyunca gülmemek için kendimi zor tuttum, ucuz iftiralar komikti. Gandolfini ise -tavırlarından anladığım kadarıyla- Switcher'a inanmıyordu, sürekli sorun çıkartan tiplerdi bu insanlar sonuçta, kim inanır ki? Switcher'ın açıklamasından sonra söz Gandolfini'ye geçti. Başlamadan kendine bir Vice216 yakıp koltuğunda yayıldı, Sean Parello'nun kanatları altında onu izliyordum. Kaderim Michael Gandolfini'nin sözleriyle belirlenecekti. Gandolfini'nin dengeli davranıp biraz beni biraz karşı tarafı gömeceğini düşünüyordum ama öyle olmadı. Gandolfini Ganton ekibini doğrudan ezip geçti, onlara  benim kılıma bile zarar vermeyeceklerini söyledi. Açık konuşmak gerekirse yaşananlar götümü kaldırmıştı, patron tarafından korunuyordum.

Konuşma sonunda istediğini alamayan AGB evlerine döndü, ben ise sırıtarak gidişlerini izliyordum. Bu olayın duyulmasından sonra Küçük İtalya sakinlerinin bana olan saygısı biraz olsun arttı.
Peki AGB ekibi, onlara ne oldu? Birkaç gün sonra Louis Boltzmann'ın evine saldırdılar ve alakasız şekilde Valachi'ye küfür ettiler. Bu olaylar sonunda Ganton'daki bloklar mermi yağmuruna tutuldu, orada yaşayanlar ya öldü ya da kaçtı.

Böyle başladı



Böyle devam ediyor(du)...

@Stromae

tekrardan selamlar

Yetiştirdik.

el patron
bi yalnız bıraktık hemen üstüne oynamışlar

7 ay öncesinden bi hikaye geliyor bu aksam...

Üç Büyük Kayıp

Bazen düşünüyorum da hayat çok garip. Bütün bir şehri kontrol edebilecek gücün var ama kalbine söz geçiremiyorsun. Herkese diz çöktürebilirsin ama bir kişi için diz çöküyorsun... Oh, neyden mi bahsediyorum? Manfrin çifti.

Her şey terörist Dick Hendricks'in hapishaneden kaçmasıyla başladı. Dick hapisten kurtulduğu gibi şehrin önde gelen basıncısı Randolph Mitchell'i kaçırdı ve yayından herkese tehdit savurdu. Ben ve Ricky yayını Ravenite önünde izliyorduk, olayı gördüğümüz gibi birbirimize bakıp kaldık. Ne bok yiyeceğimizi düşünüyorduk. Ricky'le beyin fırtınası yaparken ne olduğunu bile anlayamadan yere yapıştım, birkaç lastik sesi ve onlarca merminin patlama seslerini duyuyordum sadece. Vurulmuştum. Kafamı biraz kaldırabildim ve Ricky'i gördüm, ortalık kan gölüne dönmüştü. Ricky'e ulaşmak istedim ama elbette yapamadım, gövdem neredeyse tamamen kanla kaplanmıştı, saniyeler sonra kendimden geçtim.

Hiç ölümle burun buruna geldiniz mi? Ben bu şekilde geldim. Çaresizlik, soğuk ve acı. Bu üç his sizi öldüren şeydir. Yavaş yavaş içinizi kemirir ve yolun sonunda yanınızdan ayrılırlar. Belki de ölüm iyidir? Tanrı ile olan bağınız sıkılaşır ve sizi cennetine alır? Ya kötüyse? Tanrı sizi cezalandırmaya dünyada başladıysa ve cehenneminde yakacaksa? Neyse ki cevabı öğrenmek için çok erkendi.

Gözlerimi açtığımda, başımda sarışın birisi olduğunu fark edebiliyordum. Saçlarımı okşuyor ve bana bir şeyler mırıldanıyordu. "Ray." diyordu, "Ray, Ray, Ray..." diye sayıklıyordu. Bir kadındı. Belki de ölmüştüm ve bu da bir çeşit ruhani görüntüydü? Başımdaki bir melekti ve unutmamam için bana ismimi sayıklıyordu? Saniyeler sonra onun Janset Mackenzie olduğunu fark ettim, yanılmıştım. Aslında... Maalesef, birkaç gün sonra gerçekten melek olacaktı...

Bir süre sonra kafamı biraz toparlayabildim, nerede olduğumu anlamak için etrafı incelemeye başladım. Little Italy Kilisesi'ndeydik, rahip veya rahibelerin yaptığı yasa dışı sağlık müdahaleleriyle hayatta kalmıştık. Benim uzandığım bankın ilerisinde Ricky vardı, benden daha kötü durumdaydı. Etrafın durumunu anlamak için doğrulmaya yeltendim ki göğsümdeki yoğun acı beni yerime yapıştırdı. İnliyor olmalıydım ki Janset hemen başımda
belirdi.


Dick Hendricks'in adamlarının hala şehirde dolaşmaya devam ettiğini duyduğumuzda herkes bir yakınına ulaştı ve güvenli yerlere çekildi. Ben ise yakın arkadaşım Louis Boltzmann ile hastaneye ve oradan da eve geçtim. Gece yoğundu, haber kanalları susmak bilmiyordu.

Ölümle bu kadar yakınlaşınca hayatımı sorgulamaya başladım. Ne için yaşıyordum? Bir okulum veya kariyer hedefim kalmamıştı. Güvenlik olmaya karar verdiğimde şef olmanın hayalini kuruyordum, ona ne olmuştu? Kararımı verdim, bu işleri bırakacaktım. Her şeyden çekilecek ve güzel, sevgi dolu bir hayata başlayacaktım. Belki Meksika'ya kaçar ve orada saklanırdım? Belki de güvende olmak için okyanusu aşar ve Avrupa'ya giderdim? Önümüzdeki birkaç günü telefonum kapalı ve dış dünyayla bağlantısı kesmiş şekilde geçirdim. Bir sabah ise felaket haberleriyle gözlerimi açtım.

Çevremden duyduğum şeyler birçok kişinin ölümünden bahsediyordu. Janset Mackenzie(Manfrin), Santo Manfrin ve Adrian Lombardi'nin ölümlerinden. Bunlara elbette inanmadım, bu üç isim de birer efsane sayılırdı. Özellikle Santo ve Adrian'ın ölmesi şehirdeki tüm işleri karıştırırdı, onları kimsenin öldürebileceğini düşünmemiştim. Haberleri aldığım gibi Ricky'i aradım,  o da benimle aynı düşüncedeydi, iki Valachi askeri ölemezdi. Ricky'le buluştuk, ikimiz de yaralarımızdan ötürü sızlanarak hareket ediyorduk ama bu haberler bizim durumumuzdan çok daha kötüydü. Haberlerin doğruluğunu öğrenmek için Ravenite'ye gittik, Jackie DePalma orada bekliyordu.

Jackie'nin hali beter görünüyordu, ona yaklaşırken Ricky'le birbirimize baktık, ikimiz de çok tedirgindik. DePalma'ya duyduklarımın doğruluğunu sordum, doğru olduğunu söyledi. Nasıl olurdu? Lombardi ve Santo Manfrin nasıl ölebilirdi? Kim tarafından öldürülmüşlerdi? Ben orayı bırakıp tekrar eve çekildim, Küçük İtalya ise yas tutmaya hazır görünüyordu. Bir, iki gün sessizlikle geçmişti. Tüm şehir suskundu, gerçek anlamda ölüm sessizliği hakimdi. Bu günlerin birinde cenazeleri yaptık. Gece vakitlerinde ise Centilmenler Kulübü'nde Poschevo ekibini ağırlayacaktık.

Poschevo ekibi geldi ve durumlar konuşuldu. Birkaç gündür ortalıkta görünmeyen Michael Gandolfini de bu süreçte ortaya çıktı. Olayların hepsini onun ağzından dinledik. Anladığım kadarıyla Dick Hendricks bir oyun kurmuş ve Janset ile Poschevo'nun değerli kızı Ulyana'yı kaçırmış. Santo Manfrin ve Boris Poschevo'yu arayıp birbirlerini öldürmelerini, hangisi hayatta kalırsa kadınının da yaşayacağını söylemiş. Bir otopark katında birbirleriyle çatışan tarafların tam ortasına iki kadının da cesedi helikopterden atılmış ve üstünde de bir not varmış, "Teröriste güvenilmez." Eşinin cansız bedenini görünce ne hissettiği bilinmiyor ama -sanırım- Santo bu durumdan kendini suçladı ve oracıkta kendi kafasına sıktı.

Olayların yaşandığı gecenin ilerleyen saatlerinde ise Lombardi, Enzo Rubiano ve Michael Gandolfini bir arabada sahil gişelerinden geçip gidiyor. Gandolfini ve Lombardi, Enzo Rubiano'nun hain olduğunu ve infaz edilmesi gerektiğini öğrenmiş, ıssız bir alana sürmüşler. Tam Lombardi Enzo'yu infaz edecekken üçü de Dick Hendricks tarafından vuruluyor ve Gandolfini olayları anlatabilmesi için yaralı şekilde geri gönderiliyor. Adrian Lombardi'nin ölümünü ise Michael Gandolfini kendi ağzından şöyle anlattı:

"Olaylardan sonra Lombardi bana ulaştı ve jipe bindik. Arabada Rubiano, ben ve Lombardi vardı, gişelerden geçip dağ yoluna sapmıştık. Lombardi bana birkaç işaret yaptı, Rubiano'yu infaz edeceğimizi anladım. Enzo'yu bir yerde indirdik ve Lombardi bana, Enzo'nun Dick'ten bir milyon dolar aldığını söyledi. Adrian işi bitirmek için arabadan inmişti ki Dick Hendricks birden ortaya çıktı ve üçümüzü de vurdu. Lombardi ve Enzo'nun işini bitirdikten sonra bana geldi ama olayları size anlatabilmem için canlı bıraktı. "

Valachi büyük bir darbe yemiş, işler duraksamış ve birkaç hafta kadar daha yas döneminde kalmıştık. En çok üzüldüğüm ise Janset oldu. Son dönemde ona epey kötü davranıyor, görmezden geliyor ve daha birçok saçmalık yapıyordum. Tüm bu aptallıklara rağmen beni hayatta tutmak için uğraşmıştı. Keşke... Keşke fırsatım varken ona daha iyi davransaydım.

NOT

Bu bölümü aslında 7 ay öncesinde yazmıştım ancak paylaşmaya fırsatım olmadı. 7 ay sonra, tekrardan buradayız.