BU BENİM SAVAŞIM
90'larda Jersey'de, İtalyan-Amerikan nüfusunun patlama yaşadığı Newark'ta dünyaya geldim. Çocukluğum sokaklarda oyunlar oynamak yerine araba aynaları çalmakla geçti. Yapacak bir şey var mıydı? Hayır. Karnımı bir şekilde doyurmam gerekti. Ben de öyle yaptım. Çaldım, yedim. Ailem de yedi. Okula gidecek pek vaktim olduğu söylenemez, o yüzden avcumun içine iki zar sıkıştırıp barlarda barbut atmakla tükendi gençliğim. Küçük paraların peşinde koşan küçük bir adam. Peh, çok da küçük sayılmazdı. Yirmi yaşına geldiğimde elimdeki zar elime yapıştı sanki ama yetmezdi, daha fazlası lazımdı çünkü. Isabella'yı karım yapmak istiyordum, gençtim ve bi' o kadar kanım kaynıyordu. Zarları bırakıp kartları elime aldım, kazandım. Kazandıkça hırsım daha fazla arttı, param ve hırsım beni kör etti. Tabii bu rengarenk günler kumar borcu yüzünden karım beni terk edene kadar sürdü. Aslında kafamın içinde hep dönüyordu bu senaryo ama inanmak istememiştim. Neyse, sigara yakıyorum.
Her neyse, o zamanlar maskeli depresyon denen şey üzerime yapıştı. Boyum biraz kısadır, alacaklı olanlar üstüme çökmeyi bi' kaç kez denedi. Günde 14 saat limanda çalışıp sikik bir depoda hayatta kalmaya çalışıyordum. Bilirsin, parasız erkeği sadece annesi sever. Bir gün bir adamla karşılaştım, Parrello. Limanda kan ter içindeyken bir şeyler sordu, pek oralı olmadım. İyi giyiniyordu, gayet iyiydi. Ağzından çıkan son şey "Benim için bunu yapar mısın?" olmuştu. Sikeyim, hehe. Nasıl bir kafadaydım, yorgun muydum bilemiyorum ama sadece kafa salladım. Ona belki o gün ufak bir yardımım dokunmuştu, büyük adama küçük bir yardım. Bilirsin, o tip insanlar unutmaz. Daha sonra bir kaç kez adını duydum, limanda. Bu kadar etkili birini merak etmemek insan işi değildi. Peki ben ne yaptım biliyor musun? Merak ettim. Biraz araştırdım, Vice'ta gayet iyi durumda olduğunu öğrendim. Dostum Jimmy, "Florida'ya gitmeyi düşünme bile!" diye çıkıştı. Siktiğimin hıyarı, bütün hayatı boyunca limanda çalışacak. Ben bu değilim, kartlar hala elimde. Ona bir mektup yolladım, "Bay Parrello, yardım edebileceğim bir konu var mı?" diye yazdım. Altına da sadece ismimi yazıp postaladım. Bir kaç ay geçtikten sonra bir adam belirdi, Bobby Bucco. Hafif kilolu, bastığı yeri titreten bi' eleman. Beni götüreceğini söyledi. Tanrım, gidecek bir yerin kalmadığında gittiğin yeri de sorgulamıyorsun. Arabasına bindim, gözümü açtığımda Santa Maria önümdeydi. Artık Vice'tayım, burada iyi giyinimli centilmenler var. Aralarında durup mekan kapılarında bekliyorum. Boyum kısa ama kollarım güçlü olduğu için hır gür çıkartan sinekleri dışarı itiyorum. Dediğim gibi, kartlar hala elimde. Ne zaman oynayıp ne zaman kaçacağımı bir şekilde burada da öğrenmem gerek.