Eski Türk Ezgileri Ve Gırtlak Müziği Sanatı
Tuvalıların gırtlak müziğinin ortaya çıkması tamamen bu kendine has Türk topluluğunun yaşam felsefesinden kaynaklanıyor. Zira doğayla bütünleşik yaşayan Tuvalılar, tabiatla uyum içinde olmayı ilke edinmiş. Bu uyum ise ancak doğanın şartlarına boyun eğmekle mümkün kılınabiliyor. Binlerce yıldır var oldukları coğrafyayla bütünleşen Tuva halkının yaşamlarının her anında bu bilinç açığa çıkıyor.
Tuva müziğiyle ilgili araştırmalar 19. yüzyılda başladı. 1944 yılında Tuva Dil, Tarih ve Kültür Araştırmaları Merkezi'nin kurulmasıyla bu araştırmalar yoğunlaştı. Fakat Tuva müziğinin Batı medeniyetleri tarafından keşfi Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra olur. Gırtlak müziğinin pek çok türü bulunuyor. Kargıraa, sıgıt, borbannadır, ezengileer en yaygın türlerdir. Kargıraa boğazdan hırıltılı ses çıkarmak anlamına gelir. Dağ ve bozkır kargıraaları olmak üzere iki temel türü vardır. Boğazdan şarkı söyleme geleneğinin en yaygın türüdür. Gırtlakta ses perdeleri rahat kullanılır. Dağ kargıraası perdesinde stilleri düşüktür ve çoğu zaman burun etkileri içerir. Bozkır kargıraasında ise genellikle boğaz daha gergindir ve daha yüksek bir eğimde söylenir. Gırtlak müziği, geçmişi çok eskilere dayanan son derece özgün bir stil. Orta Asya'da erkek çobanların birçoğu gırtlak müziği yapabiliyor. Bölgenin dünya görüşü, doğadaki objelerin manevi yönü ve seslerini de önemser. Bu yüzden doğal seslerin insanlar tarafından taklit edilmesi, gırtlak müziğinin kökeni olarak görülür.
