 | |
Gölgedeki Çocuk
Samuel, polis olmadan önce kasap çırağıydı. 14 yaşında, sabahları buz gibi mermerlerin üzerinde et sürükleyerek başladı hayata. Babası sertti, sesi çıkmazdı. Öğle aralarında artan kemikleri toplar, mahallenin köpeklerine atardı.
İlk kavgasını 16'sında etti. Üç kişi bir çocuğu dövüyordu, tanımıyordu ama girdi araya. Kolu kırıldı. Babası bir şey demedi, sadece başını salladı. O gün yutkundu ve yutkundu, babasının bir şey söylemesini istedi, babası bir şey söylemedi, öylece tepkisiz bir şekilde Beckett'e baktı. O gün Beckett bir baltaya sap olması gerektiğini anladı.
Polis Akademisi'ne girdikten sonra çok soru sormamayı öğrendi. Doğru ve yanlış arasındaki çizginin kitapta başka, sokakta başka olduğunu gördü. Özellikle VCPD'ye geçtiğinde... Orada kimse sana "iyi iş" demezdi. Dosya kapanıyorsa, mesele bitmiştir. Gerisi gürültü.
İlk kez babasının mezarının önünde durduğunda 25 yaşındaydı.
Rüzgar soğuktu, yapraklar sessizce dans ediyordu mezarlıkta.
Babasıyla hiç konuşmamıştı.
O hep sertti, mesafeli. Samuel de öyle olmuştu işte.
Mezarlığın o sessizliğinde bir şey fark etti.
Babasının sertliğinin altında, korumaya çalıştığı kırılgan bir adam vardı.
Samuel cebinden küçük bir fotoğraf çıkardı.
Üzerinde kendi çocukluğu, babasının eliyle tutulan küçücük bir oyuncak vardı.
O an anladı ki;
Kendi içinde taşıdığı korkular, o küçük çocuktan geliyordu.
VCPD'de, her gün hayatta kalmak için savaşıyor. Ama bazen, en büyük savaş, kendi içindeki çocukla.
Samuel Beckett hâlâ orada, her gece devriyesinde aynı fotoğrafı düşünüyor.
Çünkü gerçek cesaret, geçmişin gölgesinde bile yürüyebilmektir.
Üniforması her zaman tertemizdi, dosyaları kusursuzdu. Ama zor bir görev öncesi, Samuel bir an durur, gözlerini kapatırdı. Çünkü bazen en zor mücadele, dışarıdaki değil, içindeki geçmişle hesaplaşmaktı. O anlarda, tüm cesaretiyle orada kalır, kendisiyle yüzleşirdi.
Ve bazı adamlar vardır ki, bedenleri dışarıda olsa da, ruhları asla gerçek anlamda özgür olamaz; geçmişin gölgesinden kurtulamazlar.
|
|
|
