Resimdeki duruma düşeceğin bir fikrini belirt. Dinleyeceğiz ve yargılamayacağız.

artık rolü rol için değil forumlara tanıtımlara ve medya için kullanıyoruz sanki herkes film çekiyor sonra bir iki saat verip tekrar devam ediyor

Kız karakter yöneten ve rollere kendini kaptıranların içinde az da olsa çok da olsa şundan vardır.

Spoiler

Sunucunun yüzde doksanı ABD kültürü hakında bir bok bilmiyor.

İster Samp ister GTA-5, azımsanmıyacak kadar e-rp bağımlıları var.

Rol SS'lerinde chat diyaloglarını kitap gibi uzun tutan arkadaşların paylaşımlarını bence çoğu kişi okumuyor. Bu yüzden SS editlerken kitap gibi bir chatlog koymak yerine, önemli ve kısa öz diyaloglara yer vermenin görselleri daha okunabilir kılacağını düşünüyorum.

Ocean Bar Vice'ın en sıkıcı mekanı ve rol ortamıdır.

deatmatching kuralı samp tarihinin gelmiş geçmiş en saçma kuralıdır
ben basit adamım gerçekte rastgele adam vurma hakkım var mı var he oyunda da olacak
IC polis ve ajanlar çözsün o durumu OOC sistem değil
her zaman söylerim maksimum özgürlük + maksimum kalite = denge
veya bir sivil olarak ben oyundaki polis otosunu kaçırabilip kendi aracım gibi bir mekanda sunucu bakıma girse bile hiç respawn olmadan saklayabilmeliyim
samp 2006 yapımı eski mekanikli bir oyunda elbette bunlar ütopik geliyor ama ben zaten her zaman bunu savundum

en ufak rolsel ilerlemenin ssini paylaşıp sürekli birlik/karakter tanıtımını kilitleyenler, bu işe bi son verin lütfen

konyalıyım.

Roleplay oynayanların önemli bir çoğunluğunun akıl sağlığı yerinde değil ve burayı hayattan kaçış noktası olarak görüyorlar.

TR ortalamasında "farkındalık" yaşayan herkes (hayatının bir noktasında olur, kimine 20 yaşında kimine 35) bir tık akıl sağlığını kaybetmeye başlar. Hayata nasıl geldiği, neden geldiği, mevcut korkularının/travmalarının nereden nasıl tetiklendiği, çocukluğunun özetini, ailenin sana katkısını, senin gelecekte ne olacağını vs vs. ufaktan fark edip sorgulamaya başlayıp "taşları yerine oturtabilirsen" akıl sağlığı yerinde / olgunlaşmış insan olarak devam ediyorsun, oturtamazsan, o buhranda kaybolursan veya bunla yaşamaya alışırsan da depresif, yılgın, arabesk takılan, drama queen bir insan modunda yaşıyorlar varoluşsal sancılar yaşayan geçmişteki tüm ünlüler/düşünürler vs. de bu girdaba dahil. (Derdini iyi anlatabilen / duyurabilen insanlara da büyük düşünür demişiz)

Orantı verecek olursak da, evet 7/24 lol'de hero mekaniği geliştirmeye çalışan insanlara oranla roleplay ortamında "farkındalık" yaşamak, ulaşmak, sorgulamak, öğrenmek bence de bir tık daha yüksektir muhtemelen oran orantı olarak. Hatta muhtemelen diğer "oyun" evrenindeki çoğu yere oranla roleplay  ilk %3-5'e rahat girer.

Günümüz dünyasında yaşayıp zaten bir şeyleri sorgulamaya başlayınca akıl sağlığını kaybetmek doğalken (tekrar kazanabilmesi umuduyla) Türkiye'de haliyle ekstra normal.

herkes kendini main character sanıyor

Öyle olmak zorunda aslında, herkes kendi dünyasının başrolü, diğerleri çevresindeki NPC'ler ve yan rollerdir. Bunu böyle görmeyen insanlar da günümüzde "npc" gibi yaşıyor dediğimiz kısmen de "ezik" kalan tipler oluyor -bence-

Buraya epey bir şey yazdım ama sonra dedim: Ne gerek var abi? O yüzden tek bir şey söylüyorum: Futbol takip eden insanların zekasından şüpheleniyorum.Galatasaray Fenerbahçe'ye gol attığında sevinç yaşayan insanları biraz aptal buluyorum.

futbolun türkiye'de halkın afyonu olmasının yanı sıra (bknz: din halkın afyonudur klişesi) tutku dediğimiz şey aslında her insanın hayatında bir sığınağı. Kimisi yoga'da bulur kimisi mürit olarak, dine, hacı hocaya sararak, kimisi hayatındaki "tutku" noktasını futbolda bulur (daha kolaydır, çocukluğunda direkt karşına çıkar anında sarılabilirsin) yani adam hayat mücadelesini/yaşam tutkusunu/bir şeylere "aşk"la heyecanlanmayı futbolda bulmuştur. Kimisi ona ihtiyaç duymaz. Kimisi karşı cinste/karı kocada veya o uğurda sürekli çabalamakta (*msalaklık) bulur bu koşturmacayı. Yani futbol sadece gördüğümüz onlarca yansımadan birisi.

herkes kendini main character sanıyor