SGT. Colton Hale

@astaroth3737 

GÜN 1  

Colton Hale - Chapter I (Sessizlik)

Colton Hale'in içindeki gürültü azalmaya başlamıştı. Bunun farkına vardığı belirli bir an yoktu; ne keskin bir kırılma ne de hayatını ikiye bölen dramatik bir olay. Daha çok, zamanın içinden süzülerek gelen bir eksilme hissiydi bu. Eskiden önem verdiği ayrıntılar silikleşiyor, tepki verdiği şeyler anlamını yitiriyordu. Ne öfke eskisi kadar yakıcıydı ne de memnuniyet kalıcı. Duygular hâlâ oradaydı belki, fakat sesleri kısılmıştı.

Spoiler

Mesafeli olmayı seçmemişti. İnsanlarla arasına bilinçli duvarlar örmemişti. Sadece, gereksiz gördüğü yükleri taşımamayı öğrenmişti. Empati yoruyordu. Açıklama yapmak zaman kaybettiriyordu. Her şeyi düzeltmeye çalışma isteği ise karşılığını vermiyordu. Bu yüzden konuşmaları kısaldı, bakışları durağanlaştı, tepkileri sadeleşti. İyi ya da kötü hissetmek arasında belirgin bir fark kalmamıştı. Olaylar yaşanıyor, kararlar alınıyor, görevler tamamlanıyordu. Sürecin duygusal tarafı ise giderek arka planda kalıyordu. Colton için mesele artık neyin doğru hissettirdiği değildi; neyin gerekli olduğu yeterliydi.

Spoiler

İnsanları anlamaya çalışmak yerini insanları değerlendirmeye bırakmıştı. Niyetler değil sonuçlar önem kazandı. Sabır bir erdem olmaktan çıkıp verim hesabına dönüştü. Sessizlik huzur verdiği için değil, daha az enerji gerektirdiği için tercih edildi. Bu bir değişimden çok sadeleşmeydi. Fazlalıkların atılması, tepkilerin törpülenmesi, duyguların düşük vitese alınması. Colton hâlâ aynı üniformayı giyiyor, aynı görev tanımını taşıyordu. Ancak iç dünyasında bazı şeyler kapanıyor, bazı kapılar bir daha açılmamak üzere aralanıyordu.

Hisler kaybolmamıştı. Sadece artık yön vermiyordu...

Spoiler