54th Street Bastards

Harcanmış ömürler, crack bağımlısı dişleri kararmış anneler, maddiyatsız büyüyüp çetecilerin pençesine düşen çocuklar, dinmeyen barut kokuları, okula giderken yolunu üç sokak uzatan liseliler ve bunlara şahit ola ola alışmış bir mahalleli... Gettonun tanımı tam anlamıyla budur. 54.Cadde'nin sıvası dökülen, kiraları düşük, çöp kokusundan geçilmeyen fakirhaneleri de bu tanım ve güzellemelerden çok da uzakta değildi. Yaşları on üç belki de en fazla on dört olan iki tane fırlama sokak piçi, Malik Bennett ve Raymond Hills her zamanki gibi kitaplarla ağırlaşarak yırtılıp duran çantalarıyla söve saya okula gidip geliyordu. Kısmen başarı vaadeden çocuklardı fakat vasat seviyede geziniyorlardı. Etliye sütlüye karışmadan lisede sürtüp sidikli kızların peşinde koşturuyorlardı. Klasik liseli tripleri, testosteron tavan... Ne diyebilirsin ki? Okuldan dönünce ise çantalarını askılık kenarına smaçlayıp sokağa inerlerdi. Tüm gündelik hayat bundan ibaretti ve mutlu görünüyorlardı. Mahallenin ellerinden hiçbir iş gelmeyen, hiç ekmek tutmamış, baskıya gelemeyen fevri büyük gençleri ise çetecilik oynayarak kenar mahallesiyle tartışıp her iki günde bir kavgaya tutuşuyorlardı. Haftalardan cumartesi, Malik ve Raymond her gün rutin saatinde geçen dondurma arabasından tıkınıp köşede liseli kızların efsanevi gıybetlerini çevirirken parlak ve marka jantlarındaki demirleri kaldırıma sürtüp ses çıkaran modifiyeli basık impalanın ağır ağır geldiğini gördüler. Mahallede saygı duyulan, civar mahallelerde kavga ede ede isim sahibi olmuş Knuckles mahlaslı Tyrone ve mahallenin lokal küçük çetecilerini gözlerine kestirdiler. Eriyen dondurmasına bakış atarken bir anda yükselen çığlık ve koşuşturma sesleriyle kafasını kaldırdı. Drive-by bir fırtına gibi gelip geçmişti ve üç kişinin yere mıhlanışıyla karşı karşıyaydı. Arabalarına itiş kakış geri binip silahlarını ellerinden atan vandal siyahilerle bakıştılar ve altlarına bırakmış gibi görünüyorlardı. Malik kendini sağlama alıp pantolonunu yokladı, şans eseri kuruydu. Annelerin bir anda sokağa çıkarak çocuklarına doğru koşuşturarak haykırması kulaklarda çınlıyordu. Olayın akşamında ailelerinden zor bela izin alarak biraz kafa dağıtmaya parka oturup gazoz içtiler. Ağır ağır yaklaşan adım seslerine kulak verdiler. Kafalarını çevirip baktıklarında ise T-Bone ve suç ortağı Pac-Man'i gördüler. T-Bone, sokağın büyüklerindendi ve Knuckles'ın en yakın arkadaşıydı. Yüzü solgun ve gözleri ağlamaktan şişmişti. Suratından sirke satıyordu ve hep olduğu neşeli cana yakın halinden eser yoktu. İkisine net bir ses tonuyla dönmelerini işaret etti ve dört kişilik piknik masasının diğer tarafına oturup ellerini masaya koydu ve mırıldanmaya başladı.

Okuldan geldiklerinde çantalarını eve atmamışlardı. Knuckles'ın üstünü aradıklarında ise hiçbir şey bulamadılar, ona ait olan tek şey kaldırımdaki kurumuş kanıydı. Halbuki mahalleli her fırsatta Knuckles'ın dolu gezdiğini biliordu ve bunun üstünden şakalar çeviriyorlardı. Malik'i dibine çekti ve çantasını zorla açarak bir anda ortaya çıkan silahı sonuna sakladı. "Siz ikiniz... Cumartesi oradaydınız. Knuckles düşerken belindeki .38'lik fırladı, nereye gittiğini görmedim sanmayın. O alet rakip çetenin eline geçerse bu sokakta hiçbirimiz nefes alamayız." Aslında silahı Malik falan almamıştı, çatışma esnasında yere düşüp ölen Knuckles'ın silahı ikilinin dibine düşmüştü. Malik dona kalmıştı fakat Raymond düşünmeden silahı alıp Malik'in çantasının gözüne saklamıştı. Raymond'un amacı silahı satıp para yapmak ve üç kuruşluk manitalara yemek ısmarlamaktı fakat T-Bone'un baskısı karşısında hiçbir kelime edemedi. Fark etmeden suça yataklık etmişlerdi, mahallelinin ve gettonun malına sahip çıktılar ve farketmeden yardımcı olmuşlardı. T-Bone açık açık suratlarına konuştu. Artık rakip çete tarafından mahalleli gençlerin simaları biliniyordu ve birçok sınıf arkadaşı okulun yolunu tutarken rakip çeteli çocuklar tarafından "Knuckles'ın enikleri" denerek darp ediliyor ve okul harçlığına el konularak zorbalanıyordu. Ki bu aslında yapabileceklerinin en dibiydi ve o saatten sonra ne olacağını tahmin bile edemiyorlardı. Kendi aralarında konuştular ve bu düşünceleri bir süre askıya almaya karar verdiler. Sonradan irtibat için selamlaşıp evlerine çekildiler.

Bu teklife, daha doğrusu öneriye en başta sıcak bakmayan ikili eve gittiklerinde ise bir çılgınlık yapıp birkaç dakikalığına odalarından ayrılıp oturma odasına gitti. Ailenin fatura öderken nasıl terlediğini, kimin borcunu kimin parasıyla ödeyeceğini, bu ay nereden kısacaklarını tartışıyorlardı. Babalarının patrondan yalvar yakar ek mesai isteyişlerine şahit olan ikili, düzgün bir insan profili çizmenin aslında çok da doğru olmadığına kanaat getirdi. T-Bone'un ise giderken ikisine de 50$ para sıktığını gördüklerinde ise -bu para nereden baksak iki üç haftalık harçlıklarıydı- nutukları tutulmuştu. Bunun üzerinde okulun bir köşesinde oturup futbol oynayan çocukları seyrederken kafa kafaya verdiler ve böyle devam edemeyeceklerini, aileleri için sadece külfet olduklarını fark ettiler. Öbür yandan ise eğer bu çeteye dahil olmazlarsa mahallede korunacakları bir mekanizma olmayacaktı, bu da açık hedef haline geleceklerinin kanıtıydı. Gettonun kaçınılmaz dişli çarkları arasında kendilerini bulan bu iki genç, bunu kaderleri olarak görüp zaten mahalleden sıkı fıkı oldukları T-Bone'un himayesine girerek çetede yer edinmeye başladılar. Ufak çaplı gözcülük görevleri üstlendiler, T-Bone aracılığıyla ortamlara girip çıktılar ve az da olsa para görmeye başladılar. Paketçiliklere bulaştılar, artık yırtık çantalarında ders kitaplarının yanında çetenin mallarını ve telefonlarını sokmaya başladılar. İlk yaptıkları işse kendilerine hızlıca üst baş alarak tabanı aşınmış ayakkabılarını değiştirdiler. Bu ufak değişimler hızlıca göze batmadı fakat bir yerden sonra bu ikili, orta sıradaki ortalama öğrenci sıfatından çok arka sıra müdevamı zorbalara dönüşmeye başladı. Dersleri saldılar ve inek çocuklara musallat olup zorla okul harçlıklarına çökiyorlardı ve makaralarını çeviriyorlardı. Yaşları 19-20 civarına geldiğinde ise T-Bone şaşırtıcı şekilde çete hayatında kendini kanıtlamış bir gangster olmuştu. Mahalleleden her türlü saygıyı görüyordu ve kolejli kızların dilinden kolay kolay düşmüyordu. Malik ve Raymond mu? Onlar da kendilerine düşük bütçeli araçlarını çekip kol geziyorlardı, T-Bone onları hiçbir çatışma ve çekişmenin içine sokmamıştı. Onları hep ayrı tutup kayırdı, ellerine silah verip suç işlettirmedi. Daha lokalize kalmalarını istedi ve konforlu bir gençlik sundu. Knuckles'ın mezar taşını şaşalı bir şekilde yaptırmıştı ve kanını yerde bırakmadı. Knuckles öldüğü günden itibaren bölgedeki ısı artmıştı ve T-Bone'un kordine ettiği ve kendine has bir timi vardı. Kendi ekibiyle icraatlere çıktı ve kimlerle o zamana kadar tartışıp sürtüştüyse ya sakat bıraktı, ya öldürdü ya da ateşkese zorladı. Mahallede güven ortamı yaratmak için canını dişine taktı ve büyük ölçüde de başarılı oldu.

Malik ve Raymond, sahanın pürüzlü betonunda top sektirip arkadaşlarıyla maç atıyordu. T-Bone, eleğinden geçirip seçtiği kızla saha kenarındaki bankta bira yuvarlıyor, bir yandan kızın kulağına bir şeyler mırıldanıyordu. Sokakta her şey olması gerektiği gibi görünüyordu; ağır, uyuşuk ve kontrol altında. Ta ki sahanın dibinde beliren üç Gang Unit kruvazörü caddenin tozunu dumana katana kadar. Araçlardan inen polis memurları, elleri kılıflarındaki tabancalarında, T-Bone'un gerçek ismini mırıldana mırıldana doğrudan üzerine yürüdüler. Hakkında tutuklama kararı olduğunu söylerken tavırları son derece soğuk ve kendinden emindi. Olayın ciddiyetini anlayana T-Bone bir anda ayaklandı. Köşeye sıkışmış bir hayvanın içgüdüsüyle kaçmaya hamle yaptı. Peşinden atılan ilk polis memuru mesafeyi kapattığı anda, T-Bone elindeki yarım bira şişesini adamın kafasında patlattı. Cam kırıkları ve köpük havada uçuşurken sahanın çıkış kapısına doğru hamle yaptı. Fakat iki el silah sesi mahalledeki tüm gürültüyü bıçak gibi kesti. Arkasından bacaklarına aldığı iki mermiyle T-Bone, paslı tel örgülere çarparak yere yığıldı. Sahanın ortasında donakalan Malik, Raymond ve diğerleri, sergilenen bu orantısız gücün karşısında çaresizce kalakaldı. Yapabildikleri tek şey, elleri başlarının üstünde çığırtkanlık yapmak ve polislere küfürler savurmaktan ibaretti. Malik, birkaç metre ötede kanlar içinde yatan T-Bone'u kesiyordu. Ömrü hayatı boyunca kimse onu bu kadar çaresiz görmemişti. Mahalledeki meteliksiz gençlerin baba figürü, o yenilmez siyahi, yerde küçük bir çocuk gibi mızmızlanarak bir sağa bir sola kıvranıyordu. Aylardır süren gizli takibin ve toplanan kanıtların neticesi ağır oldu. Gang Unit dosyasını kapattı; uyuşturucu ticareti, haneye tecavüz, nitelikli adam yaralama ve cinayet suçlamalarıyla hakim karşısına çıkarılan T-Bone müebbet hapse mahkum edildi. Çetede yer edinmiş diğer ağır abiler ise en az 15'er yıl ceza alarak parmaklıklar arkasına gönderildi. Eyalet polisi çeteyi tamamen haritadan silmekte kararlıydı. O gece civardaki tüm güvenli evler sırayla basıldı; ele geçirilen silahlar, tomar tomar paralar ve paketler basına büyük bir operasyon başarısı olarak sunuldu. Dosya rafa kaldırıldı, çete resmen dağıtıldı. Tutuklama dalgasının ertesi günü mahallede tam bir ölüm sessizliği hakimdir. Malik ve Raymond, ellerinde kalan son zulaları imha etmek için zaman kaybetmezler. Tüm uyuşturucu stoğunu tuvalet deliklerine döküp sifonu çekerler; üzerlerinde kalan kanıt teşkil edecek ne varsa yok ederler. Mahalleden birkaç kilometre uzaktaki sanayi kanalına gidip ellerindeki son çelikleri, o soğuk ve çamurlu sulara sallarlar. Silahların suda çıkardığı son kabarcıklar da kaybolduğunda ikili ortadan kaybolur. Artık o ayrılmaz ikili koskoca gettoda tek başınadır. Arkalarını kollayacak bir baba figürü, arkalarında duracak kol gücü sahibi bir topluluk ya da sığınacakları bir çatı yoktur. Sokak hiyerarşisinin en alt basamağında, kendi başlarına hayatta kalmaya çalışacaklardır. Tabi mümkünse...

OOC Bilgilendirme

T-Bone'un Gang Unit operasyonuyla düşmesi ve çetenin ağır abilerinin müebbet/uzun süreli hapis cezaları alıp parmaklıklar arkasına gönderilmesiyle birlikte mahalledeki eski hiyerarşi ve düzen tamamen çökmüştür. Operasyonun hemen ertesi günü panik ve hayatta kalma güdüsüyle hareket eden Malik ve Raymond, ellerindeki tüm uyuşturucu stoğunu imha etmiş, üzerlerinde iz bırakabilecek tüm sıcak silahları sanayi kanalının çamurlu sularına sallamıştır. İkili bir gecede ellerindeki tüm finansal gücü ve sokak korumasını kaybetmiştir. Sokakta arka çıkacak bir "baba figürü" kalmayan ve polisin radarına girmekten çekinen ikili, şimdilik gözlerden uzak kalmak adına 54.Cadde bölgesine kafalarını gömmüş durumdadır. Şu anlık amaçları piyasada büyük oynamak değil, 54.Cadde'nin kuytu köşelerinde sıfırdan başlarını sokacak bir zemin aramak ve sokak hayatına tek başlarına tutunmaktır. Konsept & Rol Arayışı: Karakterlerimiz şu an dibi görmüş, paranoid ve meteliksiz durumdadır. Jefferson etrafında paslaşmak, ufak çaplı sokak rolleri çevirmek veya ikilinin bu belirsiz süreçteki tutunma çabasına dahil olmak isteyen herkes bizimle iletişime geçebilir. Rol Ortamı: Sert, 90'lar realist getto konsepti işlenmektedir. T-Bone sonrası oluşan otorite boşluğunda karakter gelişimleri tamamen IC gelişmelere göre şekillenecektir. Hayata tutunmaya çalışan, KFC tutkunu, hayatlarındaki eksilerin hepsini mizahla kapatmaya çalışan goygoycu zencilerden ibaret. Malik'in yıkık dökük fakirhanesinde konaklayan arkadaş grubu, evi adeta çete için genel bir habitat haline çevirmişler. Çevre mahalleliye gece vakti son ses müzik açıp üç kuruşluk boktan esrarlar içerek rahatsızlık verdikleri söyleniyor, eve giren çıkan belli değil. Dahil olmak isteyenler için Discord: apollothetrouble

Hood Bölgesi (@2396)

start