edgar spencer, creator of perdita

I. KUSURLU BİR HATA
Haziran aynının on dokuzu, milenyumun ilk yılı. Günlerden pazartesi, sabahın yedisi. Bu; Fierro'lu, dar gelirli, sıradan ve sevgisiz bir ailenin yıllar boyunca lanet edeceği tarihti. Frank ve Joyce Spencer çiftinin geçimsiz yuvalarına doğan Edgar Spencer'ın cehenneme gelişiydi. Bu zehirli evde büyümek, bitmek bilmeyen kavgaların ve kırık dökük eşyaların arasında sadece görünmez olmayı öğrenmek demekti. Eskiciden bulduğu çatlak bir klasik gitar, bu cehennemde tutunduğu ilk ve tek sığınaktı. Ancak ergenliğin karanlığıyla büyüyen öfkesi, artık o cılız tellere sığmıyordu. Yastığına kapanıp boğazı yırtılırcasına attığı yırtıcı çığlıklar, ailesinin sevgisizliğine karşı başlattığı vahşi bir isyan olarak yansıdı



II. AŞAĞILIKLAR KOROSU
Ses telleri kanayana kadar yastığa haykırdığı o geceler, Edgar'ın gerçek kimliğinin provasıydı. Klasik gitarın naif tınıları artık ona yetmiyor, göğüs kafesini yumruklayan o kapkara öfkeyi dindiremiyordu. Kendi kendine keşfettiği o vahşi, brutal vokaller, evdeki tabak çanak kırma seslerine karşı geliştirdiği yegane savunma mekanizmasıydı. Babasının gürültüsü yıkıcıydı; Edgar'ın çığlıkları ise onun kendi varoluşunu inşa etme biçimi.

Lisenin küf kokulu, izbe koridorlarında, tıpkı kendi gibi hayatın defolu ürettiği birkaç serseriyle yollarının kesişmesi uzun sürmedi. Ailesinin ona veremediği aidiyet hissini, derme çatma bir garajda, paslı amfilerden yükselen o kulak sağır edici distorsiyon sesinde buldu. Mikrofonu her kavradığında, gırtlağından sökülen o yırtıcı brutal vokaller sadece bir ergen hevesi değildi; Fierro'nun lanetli sokaklarına ve onu yok sayan anne babasına açtığı açık bir savaştı.

Kırık dökük amfisini, siyah Jackson'ını ve derisine kazıdığı nefretini sırtlandığı gibi tek kelime etmeden yola çıktı. Vice City'nin sahte cenneti, Edgar'ın yeni cehennemi olacaktı.

Raul ile omuz omuza verdiklerinde sadece bir iş ortağı değil, birbirleri için her şeyi göze alacak bir ikili oldular. Artık garajlarda çalan öfkeli çocuklar yoktu; yeraltından yükselen, sahneleri birer kurban ayinine çevirecek olan gerçek bir kült doğuyordu.

V. EKSİK PARÇALAR: MAYA VE BOB
Perdita, Edgar'ın zihnindeki o yıkıcı frekansa ulaşmak için sadece bir fikirdi; ete kemiğe bürünmesi için yeni müritlere, yeni kanlara ihtiyacı vardı. Yeraltının karanlık köşelerinde arayış uzun sürmedi. Gruba ilk katılanlardan biri, Raul'un kan bağından gelen Bob Calavera ritmin arkasındaki yıkıcı güç olarak gruba dahil edildi. Bob'un bagetleri her vuruşunda sanki bir ayin davulu çalıyordu. Hemen ardından, karanlık ve tavizsiz aurasıyla Maya Prescott oldu. Sahnede adeta ruhunu teslim eden tavrı, Edgar'ın hastalıklı vizyonuyla kusursuz bir uyum içindeydi. Maya ve Bob'un gelişiyle Perdita artık sadece öfkeli bir proje değil; sahneleri mezbahaya çeviren, etten ve kemikten oluşan devasa bir canavara dönüşmüştü.


VI. STUDIO-X
Kaosu finanse etmek hiçbir zaman kolay olmamıştı. Edgar ve menajeri Raul, başka bir şirketin çatısı altında, ruhsuz stüdyolarda, ticari kaygılarla boğuşan yapımcılarla aynı havayı soludular. Edgar için bu dönem adeta bir işkenceydi. Seslerinin filtrelenmesi, "sektöre uygun" hale getirilmeye çalışılması, inandığı her şeye ihanetti. O plastik ve sahte dünyada daha fazla nefes alamayacaklarını anladıklarında, ipleri tamamen kopardılar.