Hikayeyi devam ettir!

K&A

Kendisine olan inancını kaybetmişti sanki, her şey, her şey ama her şey üstüne geliyor ve ıssız karanlığın etrafında boğuluyordu resmen. Ölüyor muydu, mezar da mıydı? Etrafına bakarken zorlanıyor, çaresiz çaresiz kendine sayıklanıyor. Lakin bir ışık doğdu gözlerine. Bir masada oturmuş, kendisini bir siyaset tartışmasında bulmuştu. Ne o, o da ne? Masanın diğer tarafında Neşet, yan tarafında Oğuz. Ha bir de Orhan var. Orhan'ı unutmayın. Siyasetin konusu: kendisine edindiği yaşam biçimi; konusu hayatı, sonuçları hataları. Asla ne için hayatta olduğunu, niçin burada olduğunu bilmiyordu, konuşuyordu: "Ne olduğumu bilmiyorum, iyi miyim, kötü müyüm? İyi sayılabilecek çok şey yaptım fakat kötü olan çoğu şeyi de yaptım. Evet. Yaptım... 'Bu beni iyi birisi mi yapar yoksa kötü mü? Kendime iyi diyecek kadar yüzsüz değilim lakin kötü diyecek kadar nankör de değilim. Neyim, kimim ben, neresiyim?'
Işığın arkasında saklanmış gölgeler... Uyanıyordu yavaştan. Her şey bir rüyaydan ibaretti onun için, inanmak istemiyordu, nasıl olduğuna inanamıyordu. Tek bir şans gecelerine ay ışığı vuran o narin kadını görme umudunu kaybetmişti. Kadın dedi. Dedi ve iç çekti, bir dörtlük yazdı.

Gözlerinde kaybolurum uçsuz bucaksız şiirler gibi
Kıta sonlarında anlarım benzerliklerini
Mısra sonlarında anlarım olmayışını, ölürüm hasretine
Yokum ki gönlünde, görsem ne olur gözlerimde .

Elinde kitabı, gözünde kalemi. Pencereye oturmuş kahvesini içiyor. Öylece bakıyor, bakıyor ve bakıyor. Onu bekliyor. O gelmeyecek, inanmak istemiyor.

uyandı, daha sonra kendini mezara gömülürken buldu.

the end...

içeriye buyur etti kadını ne içeceğini sormadan önce. hiç beklemediği bir cevap olan "ılık sütü" aldıktan sonra duraksadı, pek de anlam veremedi. mutfağa gidip sütü hazırladığı esnada kitapların yapraklarının birbirine sürtünmesinin sesi yerini bir sessizliğe bıraktı. yaşlı adam kadının ne yaptığını merak ediyordu etmesine ama bir yandan da aklı hala eşindeydi, acaba gerçekten yukarıdan kendisini izliyor muydu yoksa kutsal kitapların kaybedenleri onurlandırması mıydı bütün ahiret inancı?  sütün ılıklığı yaşlı adamın istediği ısıya ulaştığında onu bir kupaya dökerek salona doğru usul usul adımlamaya başladı. salona girdiğinde dış kapının açık olduğunu ve evin baş köşesinde duran eşinin fotoğrafının olmadığını fark etti. elindeki kupanın düşmesiyle dışarı çıkması bir oldu adamın. dışarı çıktığında biraz etrafa baktı ve sırtından yediği bir darbeden ötürü yere doğru düşüyorken gözleri kapandı.

Kim bilebilirdi ki yıllar önce kaybettiği eşine benzeyen birisini görebileceğini. Gördüğü andan itibaren yüzünün her noktası, mimikleri onu hatırlatmıştı. İçinde olan sıkı sıkı sarılma duygusuyla savaşıyor, zaman o an çok yavaş geçiyordu. Arka planda olan kar onu tamamen melek görünümüne sokmuştu. Ama evet, eşi hala bir melek. Kapısına gelen kadın sadece kitapları incelemeye gelmişti. 60'lı yaşlarına gelmiş olan bu adamın okumuş olabileceği kitapları düşünün... neler gördüğü, neler yaşadığı. Bunların hepsi ilgisini çekmişti.

Gözünde dışarı parıltılar dağıtan bir gözlük ile elinde bir dünya klasiği Sefiller kitabını okurken dışarıda yağan karın yere düşerken ki çıkardığı seslerle müzik olarak canlandırıyordu aklında tınıları. 60'lı yaşlarını devirmiş olan adamı kapı'dan gelen o esrarengiz zil sesi rahatından ediyor ve kapıyı açtığında gördükleri karşısında şoka uğruyordu...

Hayatının ne kadar değerli olduğunu genç adam bir kere daha fark etmişti... Başının döndüğünü hissetmiş, yaşlı adam onu aydınlık bir yerin içerisine yatırmıştı. Evet, bu adam karanlığa karşı olan savaşını inancıyla, kendine olan güveniyle yenmişti. Aydınlık her zaman ona yol gösterecek ve destek olacak. Ay yüzlü kadının son kez kendini öptüğünü gördü... her şeyi rüya olarak hatırlayacağı hayatına geri döndü.



Bu hikaye burada bitmiş olsun, yeni hikaye başlangıcı sizlerde.

Beraber kahvaltı ettiler ardından ise yaşlı adam masadan kalkıp bir süre ortalıktan kayboldu ardından elinde eski bir parşömen ile birlikte geldi. Genç adam önce adamın elinde ki parşömene ardından da yaşlı adama bir süre bakınıp yutkundu. Yaşlı adam elinde ki parşömeni masaya serdi. Bu bir haritaydı.
Yaşlı adam derin bir nefes alarak;
"Onlar seni seçti. Karanlık ve aydınlık yüzyıllardır birbirleriyle mücadele içerisindeydi ve onlara denk gelen insanlar hiçbir zaman karanlıkla başa çıkamadı. Bazı şeylerle yüzleşmen gerekiyor- kaldıramayacağın şeylerle bile. Unutma, mutluluk en karanlık zamanlarda bile vardır. Yeter ki ışığı aramayı bırakma."

Genç adamdan izin istemek için gözlerine baktı hafif bir tebessüm ile. Adam yardımını kabul ettiğini belirterek köpeğe döndü. Bulunduğu ortam ruhunu dinlendirmesinin yanı sıra onu dizginledi. Bunun yanında köpek ile samimi bir bağ kurmuş, yaşananların çoğunu unutmaya başlamıştı. Yaşlı adam, genç adamın yaralarını sarmış bir şekilde kısa süre içeriye gitti. Döndüğü vakit elinde bir yorgan ve yastık vardı. Salonun köşesinde bulunan divana yönelip elindekileri bıraktı. Adama burada yatabileceğini söyleyerek eliyle gelmesini işaret etti. Mutfaktan sürahi ile bardağı getirerek baş ucundaki masaya koydu, yanan birkaç mumu söndürerek içeriye loş bir hava bırakmıştı... Kısa süre içinde gözlerini kapatarak uykuya teslim etti kendini. Sabaha karşı gün doğmadan yağmurun cama usul usul dokunduğu ses ile gözlerini araladı. Nerede olduğunu kestirmeye çalışmıştı, kendine geldiğinde içini rahatlık kapladı. Aynı yerdeydi... o rahat bulduğu divanda yatıyordu ve kısa süre sonra uykuya daldı.

Sabahın ilk saatlerinde camdan içeriye vuran gün ışığı ile uyandı. Derin nefes aldığında etrafına baktı, masayı gördüğünde şaşırmıştı aslında. Yaşlı adam kendini toparlayabilmesi için kahvaltı hazırlıyordu. Bu durumda ne yapacağını bilemeyip yatağından kalktı ve adama yardım etmeye koyuldu. Karnını doyururken yaşlı adam kendisinden bahsetmesini istedi, adam anlattı ve anlattı... yaşadığı yere dönmek istediğini söyledi ona. Bu adama sonuna kadar güvendiğini, ona yardım edebilecekmiş gibi bir his kapladı içini.

Bir süre baygınlık geçirmişti. Ayıldığında bir sokak köpeği onu hem yalıyor hem de kaldırmak için kafasıyla ittiriyordu. Bir yandan sırıtıp doğrulmaya çalışır iken neler olup döndüğünü hatırlamaya çalışıyordu. Doğrulduğunda sırtında büyük bir acı hissetti ve zorlanarak duvardan destek alarak kalkmıştı. Kafasını duvara yaslayıp acısından dişlerini sıkıyordu. Sokak köpeği bir kaç kez havlayıp ilgi çekmek için etrafında bir kaç tür döndü. Genç adam zorlukla başını kaldırıp köpeğe bakındı ardından köpek bir kaç kez havlayıp yavaşça ilerlemeye başladı. Genç adam duvarlardan destek alarak ilerledi. Bir süre sonra arka sokaklardan çıkıp şehirin kenarında bir kulübeye vardılar. Eski ve dökük bir kulübeydi. Köpek kapının önüne kadar geldiğinde kulübenin kapısı aralandı ve köpek o aradan girdi. Genç adam bir süre bakınıp yutkundu ardından köpek aralıktan kafasını uzatıp bir kez havladı. Genç adam bu havlamanın nedemek olduğunu anlayıp sırıttı ama içinde ki korku ve acı ile tereddüt ederek kapıdan içeriye girip kapattı. İçerisi karanlıktı ve bir ses yankılandı; "Bize bir misafir getirdin demek, Mannelig."

Bir mum ateşi ile etraf loş bir şekilde aydınlandı. Çok yaşlı ve yorgun bir ses tonuyla "Bulduğun bir yere geç ve otur, evindeymiş gibi davran hemen geliyorum." dedi. Genç adam acı ve korkuyla bulduğu boş bir yere oturup gözlerini mum ışığına dikti. Köpek yavaş adımlarla gelip genç adamın kucağına çıkıp uzanıp kendini sevdirdi. Mum ışığı yavaşça etrafı daha fazla aydınlatmaya başlamıştı. Evin içi dışına göre daha derli ve düzenliydi. Etrafta tıbbi malzemeler ve kitaplar bulunmaktaydı. Yaşlı ve yorgun sesli adam sesi kadar yaşlıydı. Elinde bir kaç parça tıbbi malzemelerle genç adama doğru yaklaştı...