| 38 | HRÆSVELGERS MOTOCYCLE CLUB

Ah, tabi ya... O lanet savaş. Birçoğunuz evinizde, yataklarınızda rahatınızı bulmaya çalışırken ben, bir tepede günlerce hareketsiz nöbet tutmak zorunda bırakıldım. Neler yaşadığımı anlayamazsınız.

Görev elime ilk ulaştığında hiç düşünmeden imzamı attım, kaybedecek bir şeyim kalmamıştı. Operasyon Afganistan'da bir kasabaya yapılacaktı. 38. Bölük ile bölgeye vardığımda kendimi o siktiğimin cehenneminde yanarken buldum. Kasabayı görebileceğim bir taşın yukarısına çıktım ve günlerce, günlerce o siktiğimin acizlerini izledim. Cehennem havasını andıran sıcaklığa karşı esen rüzgar, toz bulutlarıyla beraber kasabayı istila ediyordu. Yerli halk, çevre kasabalardan gelen ateş seslerini aldırmadan aciz hayatlarına devam ediyordu. Operasyon gecesi geldiğinde her bir beyni, kaybettiğim kardeşlerimin isimlerini yad ederek patlattım. Sıcak savaş esnasında bağrışmalar silahıma güç veriyordu. Her bir orospu çocuğunu yere sermiştik. Çığlıkların sardığı gecenin sabahında kan kokusu burnumu yakmaya yetiyordu. Kan, ceset ve katliam... Kehkeh, kulağa eğlenceli geliyor değil mi?

Yaklaşık 7 ay geçmişti. Yumuşak bir kış havası yaşanıyordu. Bölgemizin hakimiyetini sağlamak adına çevredeki orman bölgesinde gece devriyesi atıyorduk. Gece sakindi, çekirgelerin sesleri baskındı. Gece devriyesine kaldıkları için huzursuz oldukları kesindi, benim gibi. Telsiz üzerinden devriye attığımız bölgenin temiz olduğunu belirterek güvenli bir bölgede mola verdik. Molamızı bitirip bölgemize dönmek üzere yol alıyorduk. Geldiğimiz yolun tam tersinden bir silah sesi duyuldu. Ne olduğunu öğrenebilmek için telsizime davrandım. Sesi tanıyordum.

Sesin geldiği bölgeden saldırı aldıklarını söylüyordu. Bölgeye intikal ettik. Dağ eteğinde kayalıklarla kaplı bir bölgeydi. Yaklaştıkça seslerin desibeli artıyordu. Net bir konuma ulaşıp hızla intikal ettik. Elleri ve ağzı bağlı halde bize yalvarırcasına bakıyordu. O an bir pusuya düştüğümüzü anladık ve telsizden yardım talep ederek ağaçları arkamıza alarak koştuk. Arkamızdan ateş açıldığını hissettim. Mermiler bedenimin etrafından geçerken üç kardeşimin gözümün önünde yaralandığını gördüm. Melvin, Halstein ve Andrew. Melvin ve Halstein'in yarası ağırdı, Andrew kolundan vurulmuştu. Onları bir sığınağa getirdiğimde yaralarıyla ilgilendim. Andrew etrafı kontrol etmek adına sığınağın dışarısında turluyordu. Destek ekipten bombardıman talebini onaylamak adına bir telsiz geldiğinde benden bir cevap beklediler. Andrew'in onların etrafında bir yerde olduğunu biliyordum. Halstein ve Melvin'in yaraları gittikçe kötüleşiyordu. Be-... Naa- Siktir etsene, daha fazlasını anlatmak istemiyorum.

"Branch 38" olarak harekat görevimizi merkezden teslim aldık. Kandehar ilçesinde bir askeri kamp, gece gerçekleşecek
ve hızlı bitecekti. Bu zamana kadar tüm harekatlarımızda sadece hayatta kalmaya ve hayatta tutmaya değil, kafamızdaki yapbozu birleştirmeye çalıştık. Konu savaşmak olunca, biz karmaşık adamlardık. Ne için kan dökeceğini bilen seçkin bir taburduk. Almamız gereken bazı cevapların tilkileri kafamızda dolanmaya başladı.

Gecenin sonunda sağlıkçılar yaraları sararken biz de bu kampın piç kurularından tamamen arındığına emin olmak için
kamp içerisinde dört kişi devriyeye başladık. Kimi, neyi ve nelerini koruduğumuzu burada bulduklarımız sayesinde anladık. Kendimizle ve cephede verdiğimiz bu savaşta yavaş yavaş at gözlüklerimizi kenara bırakıp yapbozun birleşen parçalarına göz atınca, sefil kalmış insanların hayatları üzerinden ceplerini dolduran adamların piyonlarından fazlası değildik. Bu, tarafımızca haklı ve onurlu tarafı olmayan savaşta daha fazla ter ve kan dökmeyi reddettik ve ordudan ayrıldık, ama asla bu savaşı verdiğimiz için pişman olmadık.