Güvenin Kırılganlığı ve Görünmez Duvarlar.
Psikolojiye göre güven, insanın içindeki en saf ve en hassas duygulardan biridir. The Tiff olarak söylediğim gibi, güvenemeyen kişi adeta görünmez duvarların ardında yaşar. Biri elini uzattığında, o elin bir gün geri çekileceği korkusu aklını kemirir. Duyduğu her sözün arkasında gizli bir oyun arar ve bu da her yakınlığın içine sessiz bir korku fısıldar. Hayatın en temel bağlarından biri olan güven böylece kişinin içinde en büyük eksikliklerden biri haline gelir.
Geçmişin İzleri ve Kalbin Kapısı...
Güvenmekte zorlanan kişilerin en büyük yükü, geçmişte yaşadıkları kırgınlık ve kandırılma anılarının gölgesidir. "İnsan bir kez derinden sarsıldığında içindeki o güven kapısı sanki sonsuza kadar kilitlenir." Bu kilit yüzünden en basit şeyler bile bir mücadeleye dönüşür: derdini anlatmak, yanında huzurla durmak ya da kalbini açmak. Her yeni adım, her yeni ilişki o kapının önünde duran bir sınavdır. İnsan, tekrar incinmekten korktuğu için çoğu kez o kapıyı kapalı tutar, fakat bunun bedeli de yalnızlık ve içsel yorgunluk olur.
Risk, Umut ve Yeniden Güvenmek.
Hayat ise yalnızca şüpheyle yaşanmayacak kadar kısadır. Sözlerim bu noktada bir hatırlatma gibidir: güvenmek risk ister, evet, her zaman yeniden yaralanma ihtimali vardır. Fakat insanın ruhu en çok güven ve sevgiyle iyileşir. Bazı insanlar hayatımıza girer ve tüm risklere rağmen kalbimizi yeniden açmaya değer hale gelir. O yüzden davetimi bir o kadar anlamlı buluyorum: "VICE, bu dediklerimin üzerine sizi biraz da olsa düşünmeye davet ediyorum." Çünkü belki de asıl cesaret, şüpheyle değil, umutla yaşamayı seçebilmektir.
