Los Cabrones: Robina Çetesi

Vice City'nin gecesi bir başka kokuyordu artık... 
Egzoz dumanına karışan Küba purosu tütünü, sokak lambalarının altında zarif bir iz bırakıyordu. 
Gaspar Robina, eski evinin salonunda haritayı masaya yaymış, parmak ucuyla noktaları gösteriyordu:


Gaspar başını salladı. Plan netleşiyordu: 

Vice City üç ana bölgeye ayrılacaktı. Her bölgeye farklı taktik, farklı yüz, farklı hikâye...

"Bayram tatili nedeniyle kısa bir ara vermiş olsak da, şimdi yeniden buradayız ve kaldığımız yerden devam ediyoruz." 

bu herif yapar?

---

Vice City'nin gölgeli sokaklarında bir gece daha başlıyordu. 
Gaspar Robina, evinin küçük salonunda duvara sabitlediği panoya bakıyordu. 
Üzerinde oklar, çizimler ve birkaç isim vardı. 
Panonun ortasında ise büyükçe yazılmış bir kelime duruyordu: 
"SEVKİYAT"


Küba purolarının şehre girişini sağlayacak bu operasyonun planını adım adım hazırlamıştı. 
Her detay önemliydi: limana yanaşacak geminin saati, güvenlik geçişleri, kamyonetin rotası...

Bir saat sonra Gaspar, planın tamamını küçük bir kağıda yazdı. 
Kapüşonunu geçirip evden çıktı. Sessiz sokaklardan geçerek sahile ulaştı.

Telefon Görüşmesi: 
Gaspar, Antonio'yu aradı ve sadece bir cümle kurdu: 
"Plan hazır. Sahile gel. Bu bir adım ileriye geçiş olacak."


Kısa süre sonra Antonio Robina belirdi. 
Gaspar cebinden planı çıkardı ve ona gösterdi.

Gaspar: 
"Mateo. Liman çalışanı. Geminin başında o var. Biz sadece gidip yükleyeceğiz. 
Kamyonetle doğrudan mahalleye geçeceğiz."

Antonio başını salladı. Plan netti. 
Geçmiş operasyonlardan daha riskli değildi, ama bu sefer yük fazlaydı: 
"Cuban Cigars."

---


Ertesi sabah, Ocean Docks'un paslı demirlerinin arasında yürüdüler. 
Mateo çoktan onları bekliyordu. 
Kasalar yavaşça kamyonete yüklenmeye başladı.


Her kasanın üzerinde aynı yazı vardı: 
"Cuban Cigars" 
Bu sadece bir puro değil; bu kutular Robina ailesinin geleceğini taşıyordu.

---


Gaspar ve Antonio kamyonetle mahalleye döndüler. 
Cafe Robina'nın kurulacağı boş arsaya geldiler. 
Kasaları tek tek indirdiler.


Yükleme bittiğinde Gaspar, yeşil brandayı çıkararak üzerlerini özenle örttü.

Antonio: 
"Burası mı? Robina'nın kalbi?"

Gaspar: 
"Hayır... bu, onun ciğeri olacak. 
Buradan duman yükselecek, Vice City'nin tamamı hissedecek."

---

Sokak hâlâ uykudaydı. Gaspar, Cafe Robina'nın temelini atmak için sabahın erken saatlerinden beri dışarıdaydı. 
Tozlu zemine basarken kendi kendine mırıldanıyor, kafenin nereye inşa edileceğini zihninde çiziyordu.

Tam o sırada cebindeki telefon titredi. 
Arayan, beklenmedik bir anda gelen tanıdık bir sesti: Patron Paul.

Gaspar telefonu açtığında, doğrudan tanıdık bir cümleyle karşılaştı:

	Paul:  "Ben sana balık vermeyeceğim demiştim... balık tutmayı öğreteceğim. Hatırladın mı?"
	Gaspar:  "Yeterince oltam var artık. Sıra balıkta mı?"
	Paul:  "Dikkatle dinle. Hava kararmadan Ocean Docks limanına bir gemi yanaşacak.  Gizli giriş kapısından yük boşaltılacak. Kasa kasa Küba purosu."
	Gaspar:  (kaşlarını kaldırarak)  "Bu sefer eğlencelik mi? Yoksa mesajlık mı?"
	Paul:  "İkisi de. Kamyonetiniz hazır. O eski hurdayla kasaları yükle, doğrudan sokağa getir.  Ama dikkat... ne bir polis, ne bir bakış fark etmemeli.  Bu yük sadece puro değil, bu şehrin nabzına işleyecek duman."
	Gaspar:  "Şehre yaymamı mı istiyorsun?"
	Paul:  "Hayır... eritmeni. Bunları dükkanlara, arka sokaklara, barlara dağıt.  Vice City, Robina ismini puro kokusuyla tanıyacak.  Bu... ilk ticaret testin."

Telefon kapandı. Gaspar birkaç saniye hareketsiz kaldı. 
Başını kaldırıp, sokağın sonundaki kamyonete baktı.

"Balık tutmak ha... Hadi bakalım Paul. 
Sen oltayı attın... ben şimdi denizi karıştıracağım."

Güneş batmadan, Ocean Docks'un tozlu demirleri arasında yeni bir oyun kurulacaktı. 
Ve bu sefer oyun, dumanla başlayacaktı.

---

Antonio'nun elleri cebinde, omzunda Alfonso'nun verdiği çanta... 
Verdant Bluffs'ın ışıklı kalabalığından ayrılıp Little Havana'ya doğru yürüyordu. 
Gecenin ilerleyen saatlerinde şehir biraz daha sessizdi. 
Adımlarını yavaşlatmıştı; sokağın köşesine geldiğinde kısa bir duraksama yaşadı.


Etrafına göz gezdirdi. Paslı balkon demirleri, uykusuz duvarlar ve horlayan Vice City kedileri... 
Bu sokaklar, artık yeni bir başlangıcın taşlarını bekliyordu.

Sokağın sonunda Robina ailesinin eski evi duruyordu. 
Işığı yanıyordu. Antonio sessizce yaklaştı ve çantayı merdivenin başına bıraktı.


Kapı aralandı. Gaspar görünür oldu. 
Geçmişten bugüne uzanan bu gecede, artık paranın ağırlığı kadar kararların da etkisi vardı. 
Robina Kardeşliği, geri dönmek üzereydi.

Gaspar evin önündeki tahta sandalyeye oturdu. 
Bakışları, boş bir arsaya çevrildi — anılarla dolu bir alana. 
Orası artık bir fikirle doluydu.


Yeni hedef belliydi: 
Cafe Robina. 
Bir kahveden fazlası... bir üs, bir isim, bir simge.

Sabah ışıkları sokak lambalarını yutarken, o sokakta Robina ismi tekrar yankılanmaya başlayacaktı.

---

Verdant Bluffs'ın tepesindeki neon ışıkları, Vice City'nin geceye teslim olmuş mahallelerine tepeden bakıyordu. 
Antonio Robina, farları bozuk bir sedanla küçük bir otoparkta durdu. 
Aracın torpidosundan ince bir not kağıdına göz attı: 
"Kırmızı neonlu kapı. İçeride seni bekliyor."

Adımları kararlılıkla içeriye girdi. Kumarhanenin arka salonu diğerlerinden farklıydı — 
daha sessiz, daha az ışıklı. Arka köşedeki masada, gri saçlı, sert bakışlı ama ağırbaşlı biri oturuyordu: Alfonso Martos. 
Arkanda hafifçe titreyen Küba bayrağı, onun geçmişten gelen köklerini hatırlatıyordu.


Antonio hiç vakit kaybetmeden yanına yaklaştı. Alfonso kısa bir bakışla gülümsedi. 
Sert ama saygılı bir sessizlik arasında konuşma başladı.

AlıntıAlfonso: 
"Gaspar'dan haberim var. Paul de bahsetti. 
Vice City'de işler değişiyor gibi... Ama hâlâ parayı doğru adamlara vermek gerek."

AlıntıAntonio: 
"Biz sadece ayakta kalmaya değil, adımızı yukarı taşımaya geldik. 
Robina kardeşliği seni yalnız bırakmaz Alfonso."

AlıntıAlfonso: 
_(masanın altından siyah bir çanta çıkarır)_ 
"10.000 dolar. Bu yardım değil, yatırım. 
Vice City'de güven, paradan daha değerlidir. Ama önce parayla başlar."

Antonio çantayı alırken Alfonso hâlâ gözlerini ondan ayırmamıştı.

AlıntıAntonio: 
"Bu çanta sadece başlangıç. Robina adı Vice City'de yeniden yankılanacak."

---

Telefon kapanalı birkaç dakika olmuştu. Little Havana'nın arka sokaklarında gecenin sessizliği tekrar çökmüş, yalnızca uzaklardan gelen köpek havlamaları ve arada bir çalan siren sesleri duyuluyordu. 
Gaspar Robina, bir süre öylece durdu. Elinde tuttuğu eski model cep telefonuna bakıyor, Paul'ün söylediklerini sindirmeye çalışıyordu.


Bu söz, Vice City'de çok şey anlatıyordu. Bu şehirde kimse sana doğrudan altın vermezdi — sadece bir kürek, bir harita ve belirsiz bir yön gösterirdi. 
Geri kalanı senin ellerindeydi.

Gaspar, ağır adımlarla yan sokağa döndü. Arka çıkmazda bekleyen tanıdık bir yüz vardı: 
Antonio Robina. Ceketinin yakasını kaldırmış, sessizce sigarasından bir nefes alıyordu.


Gaspar yaklaşırken sessizlik hâkimdi. 
Yalnızca uzaktan geçen bir arabanın teker sesi ve şehrin derinlerinden gelen uzak bir siren çalması... 
Plan değişmişti. Artık oyunu onlar kuracaktı.