Ray Callahan

 

Ray Callahan sabahın erken saatlerinde, üniformasının yakasını düzelterek arabasının kapısını kapattı. Göğsündeki yeni rozet, güneş ışığında kısa bir an parladı—"POLICE OFFICER II". Küçük ama anlamı büyük bir değişiklikti. Saha eğitim programı artık geride kalmış, gerçek bir polis olmuştu. Kısa kollu mavi gömleği üstünde yepyeni duruyordu.Arabasını baba evinin önüne park etti. Dört mevsim yorgunluğunu taşıyan eski kırmızı tuğlalı ev, zamanla biraz daha eğilmiş, biraz daha sessizleşmiş gibiydi. Ray kapıyı çaldı. Kapı neredeyse hemen açıldı."Ray," dedi babası, gri saçlarının arasından onu süzerek. "Ne rüzgar attı seni buraya bu saatte?"Ray gülümsedi. "Sürprizleri seversin diye düşündüm."Babası onu içeri davet etti. Evde eski radyodan caz tınıları geliyordu. Mutfaktan kahve kokusu yayılıyordu. Her şey yerli yerindeydi—ama Ray'in içi kıpır kıpırdı."Artık resmi olarak Memur II oldum baba," dedi otururken. "Saha eğitimini bitirdim. Bugün ilk görev günümdü."Babası, bir an için sessiz kaldı. Ardından yüzünde küçük ama gururlu bir gülümseme belirdi."Annen olsa çok sevinirdi," dedi yavaşça. "Senin de bu yola gireceğini hep biliyordu."Ray, başını hafifçe eğdi. Annesinin duvarda asılı olan siyah-beyaz fotoğrafına baktı. Bir anlığına gözleri doldu ama sesini sabit tuttu."Umarım onun gibi dik durabilirim," dedi.Babası başını salladı. "Zaten duruyorsun, Ray. Bu rozet sadece başlangıç."Ray, babasının eski polis rozetiyle dolabın üstünde duran kutuya göz attı. İkisinin de yolları üniformayla çizilmişti, ama hayat hiçbir zaman düz gitmiyordu."Bugün sadece sana söylemek istedim," dedi Ray, ayağa kalkarak. "Yarın başka bir gün başlıyor."Babası da ayağa kalktı, hafifçe omzuna vurdu. "Gurur duyuyorum seninle."Ray, kapıyı aralarken başını çevirdi. "Ben de seninle, baba."Kapı kapanırken ev yine sessizliğe gömüldü. Ama içeride bir şey değişmişti—gözle görülmeyen ama güçlü bir şey: Bir kuşak daha görev başındaydı artık.

Gelişime açık. Bakalım Hunter'ın yetiştirdiği 3.Çavuş karakteri olabilecek mi?