Vice Role Play | Şiir Köşesi

Gözler hakkında sabaha kadar konuşabilir, bir şeyler alıntılayabilirim.

Svevo ne demişti: Gözler bir sözden daha fazlasıdır.

Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak -
sabahtan akşama dek, uykusuz,
sağır, eski bir pişmanlık
ya da anlamsız bir ayıp gibi
ardını bırakmayan bu ölüm.
Bir boş söz, bir kesik çığlık,
bir sessizlik olacak gözlerin:
Böyle görünür her sabah
yalnız senin üzerinde
kıvrımlar yansıtırken aynada.
Hangi gün, ey sevgili umut,
bizler de öğreneceğiz senin
yaşam olduğunu, hiçlik olduğunu.

Herkese bir bakışı var ölümün.
Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak.
Bir ayıba son verir gibi olacak,
belirmesini görür gibi
aynada ölü bir yüzün,
dinler gibi dudakları kapalı bir ağzı.
O derin burgaca ineceğiz sessizce.

Pavese.

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.
Başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı?
Hangi hasta gönüllüyü kastediyorsun, etme.

Çalma bizi, bizden bizi, gitme o ellere doğru.
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun, etme.

Ey ay, felek harab olmuş, altüst olmuş senin için...
Bizi öyle harab, öyle altüst ediyorsun, etme.

Ey, makamı var ve yokun üzerinde olan kişi,
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun, etme.

Sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan.
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan.
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun, etme.

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer;
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

Ey, cennetin cehennemin elinde oldugu kişi,
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun, etme.

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize,
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun, etme.

Bizi sevindiriyorsun, huzurumuz kaçar öyle.
Huzurumu bozuyorsun, sen mahvediyorsun, etme.

Harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı.
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun, etme.

İsyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil.
Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.

Mevlana

Tanrım
Seni bazen akıllıca bir fikirde
Bazen kör bir cesarette
Bazen yalnız göz yaşımda
Bazen de yarin sevgisinde buldum

Fikrimi anlamadılar
Cesaretimi cahil gördüler
Göz yaşım silinmedi
Yar da çekip gitti

Ama
Madem ki
Ben senin yeryüzündeki gölgenim
Duramam onların sınırlarında
Susamam içim yandığında
Gerekirse göz yaşımı kendim silerim
Umut için umuttan vazgeçerim

Yine de ulaşırım sana

Sırf anlatmak için sevgimi
Görmek için rengini
Ve aşmak için menzili
Yanmak için mum gibi

Yeter ki sen
Asla unutma
Ve her daim
Yanında tut beni

Çünkü tanrım, ben artık çok genç değilim

25 de olsam
Yolun sonunda olduğumun bilincindeyim

Sana kavuşmadan umuda kavuştur beni
Gerekirse cehenneminde yanabilirim

Yasak elma da o ise şimdilik kov beni
Ben elbet bir gün affedeceğin Adem'im

Edip Cansever'in şu güzel şiirini hatırlamak gerekir.

"rengini dünyaya ilk defa sunan
adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim
sevgilim
bana "sen bir şairsin" dediği zaman

yalnız sana yazıyorum bu şiiri
istersen bir şiir gibi okuma
çünkü her yıl yeniden yazacağım onu
soğuklar başlayınca havalanıp
millerce yol kat ettikten sonra
güneyi tadan bir kuşun sevinciyle
ve yazmış olacağım bir de
her dönemde her çağda
sevdanın kendine özgü diliyle"

Şiir'i yazarken onları öncesinde acısıyla yaşayanlara selam olsun, iyi geceler.

Boş vermişken aklıma Pavese gelir ve o güzel insanı böyle anmak ne kadar işe yarasa da buyurun.

Nasılsa kaldırımda bitmiş bir çiçeğim,
Nasılsa kaldırımda bitmiş bir çiçek o

Tozları, sesten, ilgisizlikten bunaldığım bir gün
Tuttum aşık oluverdim

Ben kaldırımın bir ucunda,
Tâ öteki ucunda o

Cesare Pavese