Bu fotoğraf yıllar önce çekildi. O gün ne olacağını, hayatın bizi nereye savuracağını bilmiyordum. Annemin yüzündeki gülümsemeyi hâlâ hatırlıyorum; ne olursa olsun beni koruyabileceğine inanıyordu. Ben de onun yanında kendimi güvende hissediyordum.
Babam ise her zamanki gibi uzak görünüyordu. Aynı karedeydik ama sanki çok farklı dünyalarda yaşıyorduk. Çocuk aklımla bunu anlayamazdım, sadece onun neden bizim kadar mutlu görünmediğini merak ederdim.
Yıllar geçti. Fotoğraf eskidi, köşeleri yıprandı, üzerinde kat izleri oluştu. Ama her baktığımda aynı şeyi görüyorum: Bir annenin sevgisini, bir çocuğun masumiyetini ve yavaş yavaş dağılmaya başlayan bir ailenin sessiz hikâyesini.
Bazen bu fotoğrafı elime alıp uzun uzun bakıyorum. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider, bazı anılar ise ne kadar zaman geçerse geçsin bizimle kalır. Bu kare de geriye kalan son şeylerden biri. Ve ben, her şeye rağmen o günkü çocuğu hâlâ içimde taşıyorum.
