Nives Koscina

Bölüm I – İlk Tokat

Babası Hırvatistan'da kimsenin adını yüksek sesle söylemeye cesaret edemediği adamlara çalışırdı. Resmî kayıtlarda saygın bir cerrahtı; geceleri ise hataların, ihanetlerin ve susturulması gereken insanların doktoru. O daha çocukken, eldiven takmayı ve kanın kokusunu ayırt etmeyi öğrenmişti.

Ona asla "yardım ediyorsun" denmezdi. Babası buna öğrenmek derdi. Dikiş atarken eli titrediğinde öyle bir tokat yedi ki,  çenesi kırılmaya yakındı. "Ellerin titrerse, insanlar ölür" demişti bir kez. O günden sonra elleri hiç titremedi.

Babası öldüğünde, cenazede ağlayan tek kişi oydu. Diğerleri rahatlamıştı. Ama o, yarım kalmış bir miras gördü. Kaçınılmaz bir yol. Beyaz önlüğü giydiğinde, bunun bir tercih değil, bir devam olduğunu biliyordu.

Karanlık onu bulacaktı, oda bunu biliyordu. Ama herkesin atladığı bir nokta vardı..
Babasının gölgesi hâlâ arkasındaydı.