chapter1: "Urosevic: A Crime That Looks Clean"
Polisler Urosevic adını dosyada gördükleri anda bunun sıradan bir inceleme olmayacağını anladı. Kayıtlar eksikti, tarihler tutmuyordu, bazı isimler özellikle silinmiş gibiydi. Yine de resmi prosedür gereği tesise geldiler. Kapılar açıktı, kimse engel olmadı ama içeride garip bir sessizlik vardı. Kameralar çalışıyordu, ışıkları yanıyordu; kimin kimi izlediği ise belli değildi.
Sorular soruldu, cevaplar alındı. Herkes sakin, herkes hazırlıklıydı. "Biz sadece işimizi yapıyoruz" cümlesi farklı ağızlardan aynı tonla çıktı. Mijat Urosevic'in adını kimse anmadı ama odalarda dolaşırken onun yokluğunun fazla belirgin olduğu hissediliyordu. Masaların üzerinde duran dosyalar rastgele değildi; bazıları özellikle bırakılmış, bazılarıysa yeni kapatılmıştı. Polis bunu fark etti ama hangisinin gerçek, hangisinin dikkat dağıtmak için orada olduğunu ayırt edemedi.
İnceleme ilerledikçe şüphe arttı, ama kanıtlar azaldı. Her şey yasal sınırların hemen kenarında duruyordu. Ne açık bir suç vardı ne de tamamen temiz bir tablo. O an anlaşıldı ki burası suçun işlendiği bir yer değil, suçun nasıl görünmez hâle getirildiğinin örneğiydi. Polisler ayrılırken dosyalarını doldurdu, raporlarını yazdı. Ama herkes şunu biliyordu: Urosevic incelenmiyordu. Urosevic, incelemenin kendisini yönetiyordu.
